Γεγονός καὶ Σχόλιο: Μετα-ολυμπιακή θλίψη

Κατά την διοργάνωση των πρόσφατων Ολυμπιακών Αγώνων πολλοί ισχυρίζονταν ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι μια γιορτή. Και όπως κάθε γιορτή, έτσι κι αυτή έχει τα θετικά της και αρνητικά της στοιχεία. Ένα από τα αρνητικά στοιχεία της είναι και οι συνέπειες που δημιουργούνται στον ψυχολογικό χώρο μετά το τέλος της γιορτής. Οι ψυχαναλυτές κάνουν λόγο για την νεύρωση των εορτών.

Σε μια συνέντευξη που έδωσε ο σκηνοθέτης των τελετών ενάρξεως και λήξεως των Ολυμπιακών Αγώνων Δημήτρης Παπαϊωάννου, ένας χαρισματικός και ευαίσθητος άνθρωπος, αναφέρθηκε και στο θέμα αυτό.

Ο δημοσιογράφος τον ρώτησε: “Τί φοβόσαστε στην προσωπική σας μετα-ολυμπιακή σας περίοδο;”. Και εκείνος απάντησε: “Φοβάμαι τον τρόπο με τον οποίο θα περάσω τη θλίψη που έρχεται μετά ένα τόσο μεγάλο γεγονός. Πρέπει να έχω το μυαλό και τα αισθήματά μου στη θέση τους και να θυμάμαι ότι δεν είμαι εγώ ο σημαντικός, αλλά αυτό που ανέλαβα να κάνω”.

Η επόμενη ερώτηση ήταν: “Θα έχετε θλίψη αντί χαρά;”. Και η απάντηση ήταν η ακόλουθη: “Ά, είναι γνωστό ότι υπάρχει η περίφημη "ολυμπιακή κατάθλιψη" την οποία περνούν όλοι όσοι ασχολούνται με τη διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων. Πάντα συμβαίνει αυτό. Είναι αποτέλεσμα της υπερπροσπάθειας. Αντλείς απ' όλες τις αποθήκες της ενέργειάς σου, ψυχικές και σωματικές, και μετά μένεις άδειος”.

Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται και στους αθλητές, οι οποίοι πρωτεύουν στους αγώνες ύστερα από πολλές και εξαντλητικές θυσίες, γνωρίζουν την δόξα των ανθρώπων και γρήγορα αισθάνονται την ματαιότητα των πραγμάτων, αφού η επιτυχία τους δεν αναπαύει το βάθος της καρδιάς.

Αυτό πράγματι συμβαίνει γιατί ο άνθρωπος είναι δημιουργημένος με άλλες προδιαγραφές, δηλαδή από το κατ' εικόνα πρέπει να φθάση στο καθ' ομοίωση, που συνιστά την θέωση του ανθρώπου. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής θα γράψη ότι η θέωση είναι αεικίνητη στάση και στάσιμη κίνηση, είναι δηλαδή ένας αχόρταγος χορτασμός του θείου ελέους. Σε αυτή την κατάσταση δεν υπάρχει κορεσμός, αλλά μια διαρκής πρόοδος. Όταν αυτές οι εσωτερικές υπαρξιακές προδιαγραφές αντικαθίστανται από τις προσδοκίες της τέχνης ή της επιστήμης, τότε την πρόσκαιρη χαρά της δημιουργίας την διαδέχεται η θλίψη για την αποτυχία του αρχικού, υπαρξιακού σκοπού.

Οπότε, πέραν από τις μικροχαρές της ζωής, πρέπει ο άνθρωπος να επιδιώκη τις χαρές που προέχονται από τις ψυχικές προδιαγραφές που έχει μέσα του. Και αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο άθλημα, το οποίο έχει διαχρονική ισχύ. Γι' αυτό οι άγιοι, που χαρακτηρίζονται αθλητές του πνεύματος και αγωνίζονται στο πνευματικό στάδιο, δεν αισθάνονται ποτέ άδειοι, αφ' ενός μεν γιατί ο αγώνας τους γίνεται με την Χάρη του Θεού και όχι με ανθρώπινα μέσα, αφ' ετέρου δε γιατί ο αγώνας αυτός δεν έχει τέλος και είναι μια διαρκής τελείωση.

Μια τέτοια ερμηνεία των Ολυμπιακών Αγώνων δίνει μια άλλη διάσταση στην ζωή μας.

Ν.Ι.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΟ

  • Προβολές: 1522

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance