Παναγιώτη Μελικίδη: “Πεντηκοστιανοί” (Β) ή πώς να βρεθούμε στο Υπερώο, χωρίς τον Χριστό

του Παναγιώτη Μελικίδη, Θεολόγου

(συνέχεια από το προηγούμενο)

Η αίρεση των Πεντηκοστιανών μπορούμε να πούμε ότι ανταποκρίνεται στον ηδονοθηρικό τρόπο ζωής που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο κόσμο, ο οποίος έχει ως κύρια “φιλοσοφία” την άμεση επίτευξη οποιουδήποτε στόχου προς ικανοποίηση του ανθρώπου με την μικρότερη δυνατή προσπάθεια. Έτσι διαπιστώνουμε το γεγονός ότι συνάνθρωποί μας, οι οποίοι μπορεί να έζησαν σε Ορθόδοξο περιβάλλον, γοητεύονται από την πλάνη, επειδή ακριβώς η τελευταία τους προσφέρει “πνευματικές εμπειρίες”, δίχως να απαιτή ιδιαίτερη προσπάθεια, ανταποκρινόμενη στις απαιτήσεις του “κοσμοκράτορος του αιώνος τούτου”.

Είναι χαρακτηριστικοί οι λόγοι του Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ: Οι Ευρωπαίοι θέλουν να κατακτήσουν τα χαρίσματα που απόκτησαν οι μοναχοί στο Άγιον Όρος μετά από δεκαετίες κλαυθμού με μια συζήτηση “θεολογικού” περιεχομένου. Μια τάση, δηλαδή, που χαρακτηρίζει και βαπτισμένους ορθοδόξους που όμως δεν εφαρμόζουν τις εντολές του Χριστού, αλλά έχει παγιωθή η τάση αυτή στην διδασκαλία των Πεντηκοστιανών.

Το χάρισμα της γλωσσολαλιάς

Κύριο χαρακτηριστικό της αίρεσης είναι ότι οι οπαδοί της που συγκεντρώνονται σε ευκτηρίους οίκους, αποκτούν το χάρισμα της “γλωσσολαλιάς”. Δηλαδή οι κραυγές και τα ακατανόητα λόγια που λένε θεωρούνται εκδήλωση του χαρίσματος.

Σύμφωνα με την διήγηση των Πράξεων των Αποστόλων, αμέσως μετά την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος οι Απόστολοι είχαν την δυνατότητα να ομιλούν ξένες γλώσσες και να ακούη ο καθένας το ευαγγελικό μήνυμα στην δική του διάλεκτο. Επομένως το χάρισμα της γλωσσολαλιάς δόθηκε για να επιτελεσθή η διακονία του λόγου, να αναγνωρίση ο κόσμος, μέσω του κηρύγματος, στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού τον αναμενόμενο Μεσσία και να εισέλθη δια του βαπτίσματος στους σωτηριώδεις κόλπους της Εκκλησίας. Αυτή είναι η μία όψη του χαρίσματος. Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος, στο βιβλίο του “Παρακλητικά”, τονίζει και μια επιπλέον παράμετρο στηριζόμενος τόσο στην Αγία Γραφή όσο και στην πατερική σκέψη, όπως εκφράσθηκε και από τον π. Ιωάννη Ρωμανίδη: “Είναι το χάρισμα της καρδιακής προσευχής που αποκτούν εκείνοι που δέχονται το Πανάγιο Πνεύμα και ανακαλύπτουν την καρδιά, μέσα από την οποία προσεύχονται συνεχώς”.

Τίθεται, λοιπόν, το ερώτημα τί σχέση μπορεί να έχη το χάρισμα της γλωσσολαλιάς με τα ακατανόητα λόγια και τις άναρθρες κραυγές των Πεντηκοστιανών. Οι Πεντηκοστιανοί υποστηρίζουν ότι δέχονται την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Ωστόσο, ήδη από την Αγία Γραφή καταγράφεται η διάκριση των χαρισμάτων και των εμπειριών. Στην Β΄ προς Κορινθίους επιστολή ο Απόστολος Παύλος μας προειδοποιεί: “αυτός γαρ ο σατάν μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός” (Β΄ Κορ. ια, 14). Επομένως η οποιαδήποτε πνευματική εμπειρία δεν είναι δεδομένο ότι προέρχεται “εκ Θεού”, αλλά υπάρχει περίπτωση η προέλευσή της να είναι σατανική. Μέσω αυτών των “εμπειριών” ο διάβολος προσπαθεί να παραπλανήση τους ανθρώπους και να επιφέρη τον θάνατο της ψυχής ή ακόμη και αυτού του σώματος, γιατί είναι ανθρωποκτόνος. Όταν κάποιος δεχθή την δαιμονική εμπειρία ως “θεϊκή” και βάλη έστω και έναν υπερήφανο λογισμό ότι είναι “άγιος” ή “έμπλεως της δυνάμεως του Πνεύματος”, ήδη η ψυχή απομακρύνεται από τον Θεό και νεκρώνεται. Το πρόσφορο έδαφος για να τελεσφορήση η πλάνη, είναι ο εγωϊσμός και η υπερηφάνεια που εκδηλώνεται πολλές φορές ως ανυπομονησία για απόκτηση “πνευματικών” εμπειριών.

Στην παράδοση της Ορθοδοξίας υπάρχει πλούσια αναφορά στην άκτιστη δόξα, το άκτιστο φως, την ενέργεια και χάρη του Τριαδικού Θεού, στο πυρ της Πεντηκοστής. Συγχρόνως όμως γίνεται λόγος για τα Πάθη, τον Σταυρό και την Ταφή του Χριστού. Μέσα στην παράδοση αυτή, άγιοι ασκητές στην πνευματική τους πορεία αντιμετώπισαν διάφορα “πνευματικά” περιστατικά, αλλά, όταν επρόκειτο για σατανική πλεκτάνη, διαλυόταν, γιατί οι πορευόμενοι στην αγιότητα καλλιεργούν την ταπείνωση και όχι την φιλαυτία. Ο Γέρων Ισαάκ, ο και βιογράφος της αγιοτάτης πολιτείας του Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, αναφέρει ένα τέτοιο περιστατικό. Όταν ο διάβολος πήρε την μορφή του Χριστού και παρουσιάστηκε στον Γέροντα, ο Γέροντας έβαλε τον εξής ταπεινό λογισμό: “Και ποιός είμαι εγώ ο ανάξιος να δώ τον Χριστό;” κι έτσι το “σινεμά” που πήγε να του παίξη ο διάβολος για να τον παραπλανήση, διαλύθηκε. Στην περίπτωση αυτή ο διάβολος είχε αντίπαλο έναν Ορθόδοξο ασκητή που ζούσε και ασκούνταν νομίμως στους κόλπους της μητέρας Εκκλησίας, οπότε είχε τα “όπλα” να αντιμετωπίση τέτοιους κινδύνους. Όσοι όμως εγκαταλείπουν την Ορθόδοξη Εκκλησία και το βάπτισμα που δέχτηκαν, για να ασπαστούν μια νεοφανή αίρεση που έχει διαιρεθή σε πολλά και ποικίλα παρακλάδια, τί πιθανότητες έχουν να αντιμετωπίσουν το και σε άγγελο φωτός μετασχηματιζόμενο πνεύμα της πλάνης; Κύριος οίδε.

Διαπιστώνουμε, λοιπόν, από την ανάλυσή μας σχετικά με τη γλωσσολαλιά ότι τα χαρίσματα που δίνει το Άγιον Πνεύμα δεν δίνονται για να δίνονται, ικανοποιώντας τον εγωισμό και την φιλαυτία. Έχουν πάντα κάποιον σκοπό που αποβλέπει στην οικοδομή του Σώματος της Εκκλησίας και δίδονται με προϋποθέσεις. Οι φορείς των χαρισμάτων δεν κάνουν επίδειξη δυνάμεως, αλλά διακονούν τους αδελφούς γι' αυτό τα διάφορα χαρίσματα είναι πραγματικός σταυρός και όχι κοσμικό προνόμιο ή μέσο άσκησης εξουσίας. Στην προς Εφεσίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου μας δίδεται η θεολογία των χαρισμάτων: “αυτός έδωκε... προς τον καταρτισμόν των αγίων, εις έργον διακονίας εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού”.

(συνεχίζεται)

  • Προβολές: 1226

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance