Γεγονός καὶ Σχόλιο: Η διάχυση του πόνου

Πάντοτε ο άνθρωπος συνδεόταν στενά με τον πόνο. Δεν υπάρχει ανθρώπινη ζωή σε όλους τους χρόνους και τους τόπους χωρίς την βίωση του πόνου. Ο πόνος είναι το νερό με το οποίο ζυμώνεται η ζωή μας ολόκληρη. Ο άνθρωπος γεννιέται με τον πόνο και το κλάμα, και φεύγει με τον πόνο και το κλάμα. Η διαφορά είναι ότι όταν γεννιέται το παιδί κλαίει το ίδιο, αλλά οι γύρω του γελούν, αλλά όταν πεθαίνη ο άνθρωπος συμβαίνει το αντίθετο, αφού ο ίδιος ενδεχομένως να χαίρεται και οι γύρω του κλαίνε τον χωρισμό.

Ιδίως στις ημέρες μας ο πόνος έχει περισσεύσει. Όπου και να πας, με όποιον και να συζητήσης θα αγγίξης την ύπαρξη του πόνου. Αλλά τον πόνο τον έχουμε και μέσα μας, φωλιάζει μέσα στην ύπαρξή μας. Συνεχώς τον κουβαλάμε σαν ένα υπαρξιακό δηλητηριώδες φίδι. Και πολλές φορές μας δηλητηριάζει. Το φοβερό πνευματικό και ψυχολογικό καυσαέριο που δημιουργείται μέσα μας, μας πνίγει και γι’ αυτό χρειαζόμαστε να εκτονωθούμε, αισθανόμαστε την ανάγκη να διαχύσουμε τον πόνο μας.

Ο Λάμπρος Κουτλουμπαρίτσης, Καθηγητής Φιλοσοφίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών ULB και μέλος της βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου, με την ευκαιρία της εκδόσεως του βιβλίου του με τίτλο «η εγγύτητα και το πρόβλημα του ανθρώπινου πόνου» έδωσε μια συνέντευξη που αναφέρεται στον πόνο και την ανάγκη που έχουμε να τον διαχύσουμε. Γράφει μεταξύ των άλλων:

«Ο ανθρώπινος πόνος δεν είναι φαντασίωση, είναι πραγματικότητα γι’ αυτόν που τον βιώνει. Το ζήτημα είναι πως διαχέεται ο πόνος στους άλλους. Πρέπει να τον δούμε πως τον διαχειριζόμαστε στις οικογενειακές, φιλικές και επαγγελματικές σχέσεις. Όταν μιλάμε γι’ αυτόν τότε τον μεταμορφώνουμε, δηλαδή δεν έχουμε άμεση σχέση».

Ώστε το θέμα είναι πως και με ποιό τρόπο θα μεταμορφώσουμε τον πόνο που αισθανόμαστε μέσα μας.

Αυτόν τον πόνο πολλοί προσπαθούν να τον μεταμορφώσουν με πολιτικά μέσα και αναμφίβολα η πολιτική επιδιώκει να απαλύνη τον ανθρώπινο πόνο με διαφόρους τρόπους. Όμως, κατά τον Καθηγητή, η πολιτική διαχειρίζεται τον ανθρώπινο πόνο «με κοινωνική πολιτική, με αποφάσεις, με βοήθεια, αλλά τις πιο πολλές φορές κρατάει τους πονεμένους σε απόσταση». Μπορεί η πολιτική να βοηθά εξωτερικά οικονομικά και βιολογικά για την αντιμετώπιση του πόνου, και είναι αυτό απαραίτητο, αλλά τον αφήνει μακρυά, δεν σχετίζεται μαζί του, γιατί δεν προσεγγίζει το πρόσωπο, την ύπαρξη του ανθρώπου.

Επίσης, τον πόνο προσπαθούν να τον διαχειρισθούν και τα Μ.Μ.Ε. Πολλοί βγαίνουν στις διάφορες εκπομπές και εκφράζουν, εξωτερικεύουν τα παράπονά τους και τον πόνο τους, για να «αναπαυθούν». Αλλά και αυτό δεν ξεκουράζει πραγματικά, γιατί με τους τρόπους αυτούς ο πόνος βγαίνει διαφορετικά. Λέγει ο Καθηγητής: «Τον μεταδίδουν (τον πόνο) οι δημοσιογράφοι μέσα από τα τεχνολογικά μέσα, ο κόσμος τον δέχεται μεταμορφωμένο διαμέσου αυτών των μέσων. Μπορεί να τον πάρει σοβαρά η να αδιαφορήσει. Όταν ενέσκυψε η θεομηνία του τσουνάμι, αλλού ο κόσμος απάντησε στον πόνο και την οικονομική βοήθεια, ενώ στην Αμερική υπήρχε κάποια αδιαφορία» (Ελευθεροτυπία 17-11-2005).

Ο ανθρώπινος πόνος αποτελεί μια πρόκληση για όσους θέλουν να ασχοληθούν με τον άνθρωπο. Και επειδή οι περισσότεροι προσεγγίζουν τους ανθρώπους για άλλους σκοπούς, οικονομικούς, ψηφοθηρικούς κλπ. γι’ αυτό στο σημείο αυτό πρέπει και μπορεί να παίξη σημαντικό ρόλο η Εκκλησία.

Μέσα στην Εκκλησία ο άνθρωπος με το μυστήριο της μετανοίας και της εξομολογήσεως ανοίγει την καρδιά του στον Θεό, δια του πνευματικού, και δέχεται μια πνευματική υπαρξιακή ανακούφιση. Έπειτα, στην Ενορία που λειτουργεί ως θεραπευτική Κοινότητα μπορεί να συναντήση Πατέρα και αδελφούς που αγαπούν με ανιδιοτέλεια. Ιδίως όταν ο άνθρωπος αποκαταστήση τις σχέσεις του με τον Θεό, την Παναγία και τους αγίους, τότε όχι μόνον διαχέει σε αυτούς τον πόνο του, αλλά μεταμορφώνει τον πόνο σε ορμή προς τον Θεό, δίψα Θεού, αχόρταγο χορτασμό, που δημιουργεί πνευματική πληρότητα.

Ν.Ι.

  • Προβολές: 1492

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance