Γεγονότα καὶ Σχόλια: Η πρόφαση τού ηθικού - Προφάσεις αντικανονικότητας

Η πρόφαση τού ηθικού


Κάποτε σχολιάσθηκε αρνητικά η άποψη ότι τό νόμιμο είναι καί ηθικό. Από τότε στόν Nεοελληνισμό τού 21ου αιώνα έγινε συνείδηση ότι τό νόμιμο δέν ταυτίζεται πάντα μέ τό ηθικό.

Αυτή η «ωρίμανση» τής πολιτικής συνείδησης τών Νεοελλήνων συνήθως σταματά σ’ αυτήν τήν διαπίστωση, χωρίς νά προχωρά στά δυσκολότερα καί ουσιαστικότερα, όπως είναι η διατύπωση ενός γενικά αποδεκτού ορισμού τού τί είναι ηθικό καί τί δίκαιο. Αυτή η ραθυμία καί η ανορεξία γιά τά ουσιώδη σέ άλλους είναι δηλωτική τής ρηχότητας στήν σκέψη τους καί σέ άλλους λειτουργεί ως ένα ευλογοφανές προπέτασμα γιά τόν δόλο πού τούς «φανατίζει» υπέρ τού συμφέροντος σ’ αυτούς «ηθικού». Είναι, πάντως, ιστορική πείρα ότι ο φανατισμός υπέρ ενός προβαλλόμενου ως «ηθικού» αποβλέπει κάποιες φορές στήν κατασυκοφάντηση κάθε νόμιμης εξουσίας καί στήν παράλληλη αχρήστευση τών νόμων πού διακελεύουν τό μή βολικό δίκαιο καί τό μή συμφέρον σέ μερικούς συνέλληνες αληθινά ηθικό.

Όσοι βλέπουν στό Κράτος, μέ οποιασδήποτε πολιτικής χροιάς εκπροσώπηση, τόν εχθρό, τόν επίβουλο τών δικαιωμάτων τού λαού, δέν έχουν συνήθως διάθεση νά διαλεχθούν περί ηθικού καί δικαίου, ούτε, πολύ περισσότερο, είναι ικανοί νά υποψιασθούν (γιά νά μπούμε στά δικά μας χωράφια) ότι στήν Χριστιανική συνείδηση υπάρχουν περιπτώσεις πού τό «κατά κόσμον» δίκαιο δέν είναι πάντα καί «κατά τό πνεύμα τού Θεού» ηθικό. Παρεκβατικά νά αναφέρουμε ότι γι’ αυτήν τήν τελευταία περίπτωση ο Γέροντας Παΐσιος έφερνε τό εξής παράδειγμα: «Άς υποθέσουμε ότι δύο αδέλφια έχουν ένα κτήμα δέκα στρέμματα. Ανθρώπινη δικαιοσύνη είναι νά πάρη ο καθένας από πέντε στρέμματα. Θεία δικαιοσύνη είναι νά πάρη ο καθένας αυτό πού έχει ανάγκη. Άν, δηλαδή, ο ένας αδελφός έχη επτά παιδιά καί ο άλλος δύο ή η δουλειά τού ενός είναι κατώτερη από τήν δουλειά τού άλλου, πρέπει νά πάρη περισσότερο εκείνος πού έχει μεγαλύτερη ανάγκη. Σ’ αυτήν τήν περίπτωση είναι αδικία νά πάρη ο δεύτερος όσα καί ο πρώτος».

Δυστυχώς, στίς μέρες μας, πίσω από τήν ορθή άποψη, ότι τό νόμιμο δέν ταυτίζεται πάντα μέ τό ηθικό, συσσωρεύεται καλυπτόμενη όλη η ιδιοτελής αντίδραση πρός τούς νόμους, πού δέν βολεύουν στήν ανομία ενίων πολιτών τού ταλαίπωρου Κράτους μας. Δηλαδή, ο λόγος περί «ηθικού» λειτουργεί σ’ αυτούς ως πρόφαση.

Προφάσεις αντικανονικότητας

Η ανομία μέσα στό Σώμα τής Εκκλησίας, όταν αναφέρεται στήν λειτουργία τών αποστολοπαράδοτων θεσμών της, χαρακτηρίζεται ως αντικανονικότητα.

Γιά παράδειγμα, η αντίδραση καί η ανυπακοή στίς αποφάσεις θεσμικών οργάνων τής Εκκλησίας, όπως είναι η Ιερά Σύνοδος τής Εκκλησίας τής Ελλάδος καί η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, μέ σαθρό «έρεισμα» παρερμηνείες καί διαστρεβλώσεις Ιερών Κανόνων καί Εκκλησιαστικών Νόμων καί ομιχλώδες προπέτασμα τήν «υπακοή στήν Αδελφότητα» ή τήν προτεσταντικής κοπής «ελευθερία τής δημόσιας λατρείας», συνιστούν αντικανονικότητες, όσα επιχειρήματα (γιά τούς αδαείς) καί άν επινοούνται εναντίον τής κανονικότητας.

Οι Ιεροί Κανόνες δέν είναι απλοί νόμοι τού Κράτους, όπου τό νόμιμο δέν ταυτίζεται πάντα μέ τό ηθικό. Είναι η εν Αγίω Πνεύματι πείρα τής Εκκλησίας, είναι αποστάγματα τής εκκλησιαστικής καί θεοπτικής πείρας τών αγίων Πατέρων.

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1773

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἱστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance