Ἐπίκαιροι Σχολιασμοί: Οἱ Πραγματικοὶ ἐχθροὶ τῶν Ὀρθοδόξων

του Πρωτ. π. Θωμά Βαμβίνη

“Ο εχθρός δεν είναι ο βάρβαρος, είναι ο γείτονας. Αυτός είναι ο επικίνδυνος. Ο “Άλλος” είναι αυτός που διαφοροποιείται όχι από πολιτικής ή θρησκευτικής άποψης αλλά από την άποψη της γειτνίασης”. Αυτή η γενική και απόλυτη τοποθέτηση θα μπορούσε να αποτελή μια μελανή περιγραφή της μελλοντικής κατάληξης της σύγχρονης κοινωνίας. Πράγματι, η κοινωνία των ανθρώπων με τα δεδομένα της εποχής μας, δηλαδή την αύξηση της εγκληματικότητας, την ανεργία, τα οικονομικά προβλήματα μεγάλης μερίδας εργαζομένων, την κυνικότητα των ισχυρών κρατών κατά την διεκδίκηση των συμφερόντων τους, την ηθική κατάπτωση του ανθρώπινου είδους, μέσα στο πνεύμα του υλιστικού δυτικού πολιτισμού, δείχνει ότι οδεύει σε ένα τέτοιο απαισιόδοξο τέρμα.

Ο Αντρέ Γκιγιού, όμως, διευθυντής της Σχολής Ανωτέρων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών της Γαλλίας, έχει διαφορετική γνώμη. Δεν βλέπει αυτή τη αλλοίωση των διαπροσωπικών σχέσεων στο μέλλον, ούτε τη συνδέει με την πνευματική κατάρρευση των δυτικών κοινωνιών. Την διαπιστώνει στους λαούς της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, που καθοδηγούνται από την Ορθοδοξία. Το ότι κάποιοι βλέπουν τον γείτονα σαν εχθρό δεν είναι - κατά τη γνώμη του - φυσική συνέπεια του μονοδιάστατου δυτικού πολιτισμού, που αντιμετωπίζει τον άνθρωπο σαν μια φίλαυτη βιολογική μονάδα, η οποία αγωνίζεται να επιβιώση μέσα σε ένα εχθρικό κοινωνικό περιβάλλον, δεν είναι ακόμη απόσταγμα των απόψεων του συμπατριώτη του Σάρτρ, που θεωρούσε ότι οι “Άλλοι” είναι η κόλασή του, αλλά είναι άποψη που συναντούμε στη Βίβλο, “τήν οποία η Ορθοδοξία έχει την τάση να ενθαρρύνει”. Θα ήταν, βέβαια, πολύ ενδιαφέρον να παρουσίαζε τις παραπομπές του στη Βίβλο, που τεκμηριώνουν την τοποθέτησή του αυτή, γιατί είναι πράγματι πολύ τολμηρό να ισχυρίζεται κανείς, ότι η Ορθοδόξία, στηριγμένη στην Αγία Γραφή, ενθαρρύνει τους πιστούς της να βλέπουν τον γείτονά τους σαν εχθρό.

Ο Αντρέ Γκιγιού διατύπωσε την άποψη αυτή σε συνέντευξή του στη γαλλική εφημερίδα “άή αήήήή”, που αναδημοσιεύθηκε στο ΒΗΜΑ της 22ας Μαρτίου 1998. Ήταν το συμπέρασμά του από ένα συνέδριο, που οργανώθηκε με την συμμετοχή της εαάέάά και είχε θέμα: “Νοτιοανατολική Ευρώπη, σταυροδρόμι πολιτισμών”. Στο Συνέδριο συμμετείχαν πρεσβευτές των Βαλκανικών χωρών στην εαάέάά. Κατέληξε, δηλαδή, σ’ αυτό το συμπέρασμα μελετώντας την σύγχρονη κατάσταση των Βαλκανίων.

Αναγνωρίζει, βέβαια, ότι οι βαλκανικοί λαοί έζησαν μαζί για αιώνες χωρίς προβλήματα “όχι μόνο εξαιτίας του οθωμανικού ζυγού και αργότερα του κομμουνιστικού”, χωρίς να θυμίζη, όμως, τον ενωποιητικό ρόλο της Ορθοδοξίας. “Τα προβλήματα - παραδέχεται - δημιουργήθηκαν από διανοούμενους της Δύσης. Ανέτρεψαν τα πάντα χωρίς να προτείνουν λύση”. Ωστόσο, το ότι - όπως υποστηρίζει - δεν υπάρχει αλληλεγγύη “ούτε στο πλαίσιο της ίδιας κοινότητας”, το κύριο βάρος το ρίχνει στην Βίβλο, όπως την χρησιμοποιεί η Ορθοδοξία. Άλλωστε ο τίτλος της συνέντευξης στο ΒΗΜΑ είναι χαρακτηριστικός: “Οι εθνικισμοί και η Ορθοδοξία στα Βαλκάνια”.

Οι απόψεις του Αντρέ Γκιγιού δεν είναι επιστημονικές. Εντάσσονται στο πλαίσιο της δυτικής προπαγάνδας, που θέλει να κατασυκοφαντήση την Ορθοδοξία, αποδεικνύοντάς την κινητήρια δύναμη εθνικιστικών κινήσεων, μια διδακαλία, δηλαδή, που δεν διαφέρει από τον Μωαμεθανισμό ως προς το μίσος των ετεροδόξων και των ετεροθρήσκων, η οποία μάλιστα ούτε τα μέλη των δικών της κοινοτήτων δεν μπορεί να τα συνδέση με πνεύμα αλληλεγγύης.

Οι απόψεις αυτές δεν χρειάζονται αντίκρουση. Είναι οφθαλμοφανώς κακόβουλες. Δεν μπορεί όμως κανείς να μη θυμίση ότι, όταν το κύμα του εθνοφυλετισμού εισέβαλε στον γεωγραφικό χώρο της Ορθοδοξίας, αυτή τον καταδίκασε ως αίρεση. Όχι, βέβαια, ότι δεν υπάρχουν Ορθόδοξοι - πολιτικοί και μη - που υποβιβάζουν την Ορθοδοξία σε στοιχείο της εθνικής τους ιδεολογίας και αξιολογούν την πίστη με κριτήριο το εθνικό συμφέρον. Αυτά, όμως, είναι αιρετικές απόψεις, που δεν έχουν καμμιά σχέση με την Ορθόδοξη διδασκαλία.

Είναι πράγματι προκλητικό, μέσα στην ατμόσφαιρα της Μ. Τεσσακοστής, κατά την οποία η Ορθοδοξία παιδαγωγεί τα μέλη της να υπερβαίνουν τις απαιτήσεις του σώματος, ώστε να φθάσουν στην αγάπη που δεν ζητεί τα εαυτής και λίγο πριν από το Πάσχα, κατά το οποίο γιορτάζουμε την κατάργηση του θανάτου, η ύπαρξη του οποίου αποτελεί την βασική αιτία της φιλαυτίας, να αναδημοσιεύονται ασχολίαστα σε ελληνική εφημερίδα οι απόψεις του Γκιγιού, που εμπιστεύθηκε στη “ Le Monde”.

Πάντως εμείς οφείλουμε να πούμε “τοις μισούσιν ημάς”, ότι ο “Χριστός ανέστη” και ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία μας καθοδηγεί να γίνουμε θεατές της Αναστάσεως του Χριστού, αίροντες τον σταυρό των ευαγγελικών εντολών, που συνοψίζονται στην αγάπη του Θεού και των ανθρώπων, αδιακρίτως.

Εχθρός μας δεν είναι ο “γείτονας”, δεν είναι κανένας άνθρωπος. Εχθροί μας είναι ο θάνατος και το μίσος των δαιμόνων. Και μέριμνα των Ορθοδόξων είναι να ζήσουν προσωπικά εν Χριστώ την κατάργησή τους.

Ετικέτες: ΕΠΙΚΑΙΡΟΙ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΙ

  • Προβολές: 1394

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance