Εκοιμήθη ο πατήρ Ιερόθεος Κατσάνος

 

πατήρ Ιερόθεος ΚατσάνοςΟ επί εικοσιπενταετία (1965-1990) Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου π. Ιερόθεος Κατσάνος, ο ακούραστος εργάτης του αμπελώνος του Κυρίου, την Κυριακή 30 Αυγούστου ε.έ., “ανεπαύθη εν Κυρίω”· κατά τον ευαγγελικό λόγο “μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν”, εκεί όπου ο πόνος και οι ασθένειες του σώματος δεν μπορούν να τον ακολουθήσουν· τον ακολουθεί μόνο ο πλούτος της καρδιάς, οι αρετές, οι οποίες είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος.

Ο π. Ιερόθεος άφησε ανεξίτηλα τα ίχνη της διακονίας του στο χώρο της Ναυπάκτου. Ιεροπρεπής, πράος, φιλακόλουθος και καλός λειτουργός, αεικίνητος εργάτης του Ευαγγελίου περιέτρεχε όλη την Ναυπακτία, ήταν κοντά στον ανθρώπινο πόνο, προσήλκυε τον σεβασμό και την αγάπη όλων.

Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του αναγκάσθηκε να διακόψη την ποιμαντική του διακονία - είχε ήδη αποσυρθή στα Ιωάννινα - λόγω σοβαρού κλονισμού της υγείας του. Τα χρόνια αυτά διακονήθηκε θυσιαστικά από την νύμφη του από ανηψιό κ. Σοφία Παπάτσιου.

Στο επόμενο φύλλο της “Παρέμβασης” θα έχουμε εκτενές αφιέρωμα στο πρόσωπό του. Στην συνέχεια αναδημοσιεύουμε από την εφημερίδα “Νέοι Καιροί” άρθρο του κ. Παναγιώτη Καραγεώργου, που αναφέρεται στον μακαριστό π. Ιερόθεο.

“Άλλος ένας μεγάλος κληρικός της Εκκλησίας μας την 30-8-1998 μετέστη προς Κύριον στην πόλη των Ιωαννίνων, ο αείμνηστος Αρχιμανδρίτης πατήρ Ιερόθεος Κατσάνος, σε ηλικία 71 ετών.

Η εξόδιος ακολουθία έγινε την επόμενη ημέρα στον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου - Περιβλέπτου Ιωαννίνων ενώπιον πλήθους κληρικών και λαού και αντιπροσωπειών από το Αγρίνιο και την Ναύπακτο, αφού ο κοιμηθείς πέρασε το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής του στον Νομό μας.

Ο κατά κόσμον Θεόφιλος μετά το πέρας των γυμνασιακών του σπουδών στα Ιωάννινα, σε ηλικία 19 ετών μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του, τον αείμνηστο π. Κοσμά, εγκατέλειψαν την γενέτειρά τους και ακολούθησαν στο Αγρίνιο τον πνευματικό τους πατέρα, αείμνηστο γέροντά μας πατέρα Βενέδικτο Πετράκη.

Στο Αγρίνιο ο νεαρός Θεόφιλος με πολύ όρεξη και δραστηριότητα αναλαμβάνει έργο που του ανέθεσε ο π. Βενέδικτος, γίνεται διαχειριστής της “Φιλανθρωπικής Εταιρείας Αγρινίου” που περιλάμβανε το Γηροκομείο, Ορφανοτροφείο, Θεραπευτήριο οι Άγιοι Ανάργυροι, έργο της Χριστιανικής Ενώσεως Ορθοδόξων Αγρινίου.

Επί των ημερών του ξεκινά η πρώτη κατασκήνωση της Ενώσεως στην Ιερά Μονή της Κατερινούς - Μακρυνείας, στον Άγιο Βλάση η δεύτερη το 1949, στην συνέχεια στην Αγία Σοφία Θέρμου.

Τον πατέρα Βενέδικτο δεν τον ενθουσίαζαν αυτές οι δραστηριότητες και ικανότητες του συμπατριώτη του Θεοφίλου και κάθε άλλου νέου, αφού τον κάθε ικανό τον ήθελε μέσα στην Εκκλησία, ως κληρικό να υπηρετήση το Θυσιαστήριο.

Για τον λόγο αυτό τις ημέρες των Χριστουγέννων του 1952 ο Θεόφιλος κείρεται μοναχός στο Εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων Αγρινίου από τον πατέρα Βενέδικτο και λαμβάνει το όνομα Ιερόθεος, προς τιμήν του τότε Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κυρού Ιεροθέου. Αυτή η κουρά έμεινε χαραγμένη στην μνήμη όλων που είχαν την ευλογία από τον Θεό να την ζήσουν. Ο π. Βενέδικτος που έκανε τις ερωτήσεις προς τον υποψήφιο μοναχό: “Πώς ήλθες ώδε, αδελφέ,...” ήταν τόσο έντονες που έπιανε φόβος μπρός στο μυστήριο της εισόδου στο μοναχικό βίου ενός 25άρη, προικισμένου με πολλά χαρίσατα από τον Θεό. Διατηρώ ακόμα στην μνήμη μου και πιστεύω και πολλοί άλλοι θα ενθυμούνται το γεγονός, όταν τελείωσε η κουρά ο πατήρ Βενέδικτος με έντονο ύφος απευθυνόμενος στον νέο μοναχό, αντί για ευχές, όπως συνηθίζεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ο καλός εκείνος γιατρός των ψυχών του είπε: “Αν δεν γίνεις καλός κληρικός και αντί να ωφελήσεις βλάψεις και ζημιώσεις την Εκκλησία του Χριστού, αυτή την στιγμή να πεθάνης, να πεθάνης μπροστά μας!” Όλοι πάγωσαν μέσα στον Ναό από τα λόγια αυτά του 47άρη τότε στην ηλικία π. Βενέδικτου, αυτός όμως ήταν και γι’ αυτό έκανε και τόσο μεγάλο έργο στα λίγα χρόνια που τον ζήσαμε.

Και όμως ο π. Ιερόθεος έγινε ένας υπεράξιος κληρικός, ένας Άγιος της σημερινής μας εποχής, που υπηρέτησε την Εκκλησία επί μισό περίπου αιώνα και από υψηλής σκοπιάς που τον έταξε η Χάρη του Θεού.

Υπηρέτησε την Εκκλησία στην Ι. Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας στην Θεσσαλονίκη και τελικά επί μακρά έτη ως Πρωτοσύγκελος της Ι. Μητροπόλεως Ναυπάκτου και Ευρυτανίας και μετέπεια και Αγίου Βλασίου.

Ο π. Ιερόθεος δεν επεδίωξε να γίνη Αρχιερεύς και δεν έκανε χρήση των ευκαιριών που του δόθηκαν για το ύψιστο της Αρχιερωσύνης αξίωμα.

Ο Θεός επέτρεψε να δοκιμάση πολλές πικρίες στην παρούσα ζωή και να κτυπηθή η οικογένειά του από αλλεπάλληλα πλήγματα. Ο αδελφός του π. Κοσμάς τυφλώνεται και φεύγει από την ζωή ενωρίς, η αδελφή του χάνει το ένα της πόδι και φεύγει και αυτή από τον παρόντα κόσμο, ο ανηψιός του πεθαίνει ξαφνικά και αφήνει χήρα και τρία ορφανά. Και όμως αυτός παραμένει όρθιος εκτός του ότι αναγκάζεται να αφήση την θέση του και να εγκατασταθή στα Ιωάννινα, όπου το μετόχι της Αγίας Αικατερίνης του Σινά, Αγία Αικατερίνη Ιωαννίνων, συνεχίζει το έργο του και αναπαύει πολλές ψυχές.

Τώρα ενώπιον του θρόνου του Κυρίου θα δέεται υπέρ των πνευματικών του τέκνων και των Αγρινιωτών φίλων και εν Χριστώ αδελφών. Αιωνία Του η μνήμη”.

  • Προβολές: 1801

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance