Γεγονός καὶ Σχόλιο: Σχέσεις και αντι-σχέσεις

 

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα που απασχολούν τους ανθρώπους της εποχής μας είναι το πρόβλημα της σχέσεως, της επικοινωνίας. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν καλά με τους άλλους, γιατί συναντούν πολλές φορές τρομερές αντιστάσεις, και άλλες φορές προδοσίες. Και, βέβαια, αυτό δημιουργεί την λεγομένη αγοραφοβία και την απογοήτευση. Πάνω από όλα, αυτή η δυσαρμονία των σχέσεων τραυματίζει το ευαίσθητο της αγάπης.

Τελευταία διάβασα σε μια εφημερίδα ένα πολύ εύστοχο σχόλιο του γνωστού φιλολόγου, διανοητού και πνευματικού ανθρώπου, του κ. Σαράντου Καργάκου. Μεταξύ των άλλων έγραφε:

“Οι αδίστακτοι σκοποθήρες δεν θέλουν τον άνθρωπο, θέλουν το όνομά του. Και όταν κάνουν την δουλειά τους, τον αγνοούν, και τον θυμούνται, όταν κάποτε θα τον χρειασθούν. Που και που στην γιορτή του!

Ένας παλαιός επιφανής κληρικός, που διακρίθηκε περισσότερο ως πολιτικός, είχε πει πώς τον άνθρωπο δεν τον πλησιάζεις για να τον αγαπήσεις, αλλά να τον αξιοποιήσης για το συμφέρον σου. Αν τον αγαπήσεις, θα σε αξιοποιήση αυτός. Με την λογική αυτή οι ανθρώπινες σχέσεις γίνονται σχέσεις συμφέροντος. Χάνεται το άνθρώπινο βάθος και η σχέση γίνεται μια εύθραυστη κρούστα που σιγά-σιγά παγώνει, οπότε μετατρέπεται σε αντι-σχέση. Όταν κάποιος ζητά τον άνθρωπο, όταν τον χρειάζεται, είναι πιθανόν αυτός να ανταποκριθή, και μάλιστα αν είναι αφελής, ή θα θελήση κι αυτός να επωφεληθή, αν είναι συμφεροντολόγος, ή θα πικραθή, αν είναι ιδεολόγος. Και συχνά η πίκρα μετατρέπεται σε αποστροφή που εκδηλώνεται με την κακολογία”.

Μέσα στο κείμενο αυτό περιγράφεται πολύ ρεαλιστικά η κατάσταση που επικρατεί εν πολλοίς στην σημερινή κοινωνία μας, στην οποία οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων είναι σχέσεις συμφέροντος και εκμεταλλεύσεως. Και αυτό, βέβαια, συνεπάγεται την απογοήτευση, την πικρία και την αντικοινωνικότητα. Πρόκειται για μια νοοτροπία που τραυματίζει πολύ βαθειά την ανθρώπινη ύπαρξη.

Όταν θελήσουμε να προσδιορίσουμε το τί θεωρούμε συμφέρον, μπορούμε να το εντοπίσουμε κυρίως στην φιλοδοξία και την υλική ευμάρεια. Ουσιαστικά, ο φιλόδοξος άνθρωπος είναι δυστυχισμένος, γιατί το ανθρώπινο πνεύμα δεν ικανοποιείται από την κενή δόξα, γι’ αυτό ο φιλόδοξος είναι πάντοτε ανασφαλής. Επίσης, εκείνος που στηρίζεται στα υλικά αγαθά φανερώνει την πνευματική του κενότητα, γιατί είναι γνωστόν ότι ο άνθρωπος έχει αυτό που είναι και δεν είναι αυτό που έχει. Όταν το είναι ταυτίζεται και εξαντλήται στο έχειν, δηλαδή όταν ο άνθρωπος εξαρτά το νόημα της ζωής του από τα υλικά αγαθά, τότε διακατέχεται από μια απύθμενη δυστυχία, ενώ όταν το έχειν συνδέεται με το είναι, δηλαδή όταν ο άνθρωπος εξαρτά την ευτυχία του όχι από αυτό που έχει, αλλά από αυτό που είναι, τότε δείχνει ότι είναι εσωτερικά πεπληρωμένος.

Ζούμε σε μια κοινωνία που ο άνθρωπος θεωρείται ένα εκμεταλλεύσιμο και αναλώσιμο υλικό. Γι’ αυτό και οι σχέσεις μετατρέπονται πολλές φορές σε αντι-σχέσεις και η κοινωνικότητα σε αντικοινωνικότητα. Είναι πράγματι ένα από τα σημεία των καιρών!

Ν.Ι.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΟ

  • Προβολές: 1429

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance