Γεγονότα καὶ Σχόλια: Μουσειοποίηση της λατρείας; - Η πλάνη της αυτονομίας

Μουσειοποίηση της λατρείας;

Από τις θέσεις και τις αντιθέσεις που είδαν το φως της δημοσιότητος, με αφορμή τον στίχο “νίκας τοις Βασιλεύσι...” του γνωστού απολυτικίου του Σταυρού, πριν και μετά από την γνωστή απόφαση της Ιεραρχίας, φάνηκε καθαρά, ότι οι διαφορετικές απόψεις που εκφράσθηκαν, προέρχονται από διαφορετικές τοποθετήσεις απέναντι στην παράδοση της Εκκλησίας μας και τις ποικίλες εκφράσεις της. Θα μπορούσε κανείς να μιλήση για συντηρητικούς και παραδοσιακούς. Ήδη ο Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Ιερόθεος έχει γράψει για το θέμα αυτό κάνοντας σαφή διάκριση μεταξύ συντήρησης και παράδοσης, συντηρητικών και παραδοσιακών (Βλέπε “Παρέμβαση”, Οκτώβριος 1998, σελ.4).

Στο σχόλιο αυτό θέλω να δείξω την ομοιότητα των “συντηρητικών” με την Αρχαιολογική Υπηρεσία, η οποία σε αρκετές περιπτώσεις, μεριμνώντας για την προστασία βυζαντινών αρχαιοτήτων, ήλθε σε σύγκρουση με την Εκκλησία.

Το ιδανικό της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας είναι να διασώζη τους θησαυρούς του παρελθόντος, ασφαλίζοντάς τους σε κάποιο Μουσείο, προκειμένου να τους θαυμάζουν οι Τουρίστες και να τους μελετούν οι ειδικοί επιστήμονες. Αυτό γίνεται με εικόνες, πολύτιμα ιερά σκεύη, αλλά και ολόκληρους Ιερούς Ναούς, όπως είναι του οσίου Λουκά στην Βοιωτία και του αγίου Γεωργίου (Ροτόντα) της Θεσσαλονίκης, για τους οποίους έγιναν σκληροί αγώνες από τις τοπικές Εκκλησίες προκειμένου να δοθούν στην λατρεία. Κατά τους αρχαιολόγους η λατρεία, για την οποία κατασκευάσθηκαν οι Ιεροί Ναοί, εγκυμονεί τον κίνδυνο της καταστροφής τους. Όμως, τους Ιερούς Ναούς, όπως και τους ύμνους της Εκκλησίας μας, τους θέλουμε για να τελούμε την λογική λατρεία μας.

Δεν μπορώ να εννοήσω τους ύμνους ως εκθέματα μουσείου. Η αντίδραση ορισμένων στην αλλαγή του συγκεκριμένου τροπαρίου, χάρη στην ιστορικότητά του, μου έφερε στον νού τις έντονες αντιδράσεις της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, όταν κάποιοι Κληρικοί, με σεβασμό στην παράδοση, αλλά και με γνώση των συγχρόνων αναγκών της λατρείας, επεχείρησαν να κάνουν ορισμένες αναγκαίες εργασίες σε εν λειτουργία ιστορικούς Ναούς. Τελικά, όμως, τί πρέπει πρώτιστα να μας ενδιαφέρει; Η συντήρηση - απολίθωση - των λατρευτικών στοιχείων του παρελθόντος ή η καλλιέργεια της ορθοδόξου λατρείας σήμερα, με τις αναγκαίες επουσιώδεις προσαρμογές;

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει, ότι ο οποιοσδήποτε και για οποιαδήποτε αιτία μπορεί να επεμβαίνη στα λειτουργικά και υμνολογικά κείμενα της Εκκλησίας μας. Οι αλλαγές στην λογική λατρεία μας έχουν μια αργή διαδικασία, την οποία ενεργούν Πατέρες - φορείς της Ορθοδόξου παραδόσεως, άνθρωποι, δηλαδή, που ζουν την αδιάλειπτη νοερά λατρεία του Θεού.

Η πλάνη της αυτονομίας

Το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας δια του Πατριάρχου του ανακοίνωσε, φέτος στην Αίγινα, την “αποκατάσταση” - και τυπικά - του αγίου Νεκταρίου, ζητώντας ταυτόχρονα συγνώμη από τον Άγιο εν ονόματι των προκατόχων του.

Η πράξη αυτή δείχνει ότι το Άγιο Πνεύμα, που ζη στην Εκκλησία, την οδηγεί τελικά - παρά τις αδυναμίες κάποιων ποιμένων της - “εις πάσαν την αλήθειαν”, οπότε είναι πολύ επικίνδυνο να αποχωρίζεται κανείς από αυτήν για θέματα δευτερευούσης σημασίας.

Οι πιστοί της Αλεξάνδρειας συνδεδεμένοι με τους κανονικούς Ποιμένες τους, που ήταν διώκτες του Αγίου, δεν αρνήθηκαν την τιμή στον άγιο Νεκτάριο, όταν ο Θεός με τα θαύματα δεν άφησε περιθώρια για περεξηγήσεις. Μόνον η “μοναχή” Μαγδαληνή της Κοζάνης, αποκομμένη από την Εκκλησία, αυτόνομη, ζη στην πλάνη της, αρνούμενη την πασιφανή αγιότητα του αγίου Νεκταρίου.

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1561

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance