“Ανύπαρκτοι”

Τυχεροί όσοι συμμετείχαν στην αρχιερατική θ. Λειτουργία που τελέσθηκε στο σπήλαιο του Αγίου Νικολάου Βαράσοβας. Αρχαιοπρεπής, κατανυκτική, αξέχαστη.

Σημαντικό, σημαδιακό θα λέγαμε, ήταν και το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας, που έτυχε να είναι από την Α' προς Κορινθίους: “...αλλά τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα τους σοφούς καταισχύνη, και τα ασθενή του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα καταισχύνη τα ισχυρά, και τα αγενή του κόσμου και τα εξουθενημένα εξελέξατο ο Θεός, και τα μη όντα, ίνα τα όντα καταργήση, όπως μη καυχήσηται πάσα σάρξ ενώπιον του Θεού...”. Θαυμάσιο και το σχετικό κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου, το οποίο άντλησε από τον πλούτο της πατερικής περί του θέματος θεολογίας. Καλύτερη περιγραφή και αξιολόγηση του έργου και της αποστολής των ερημιτών δεν θα μπορούσε άλλως πως να δοθή.

Ο κόσμος θεώρησε και θεωρεί τους μοναχούς εκείνους που κλείνονται στο κελλί τους ως μη όντες, ανύπαρκτους, όπως ανύπαρκτους θεωρεί όσους αφήνουν τα υπό την αίσθηση για να κερδίσουν Τον υπέρ την αίσθηση. Έτσι, λοιδορούνται οι μοναχοί που κλείνονται στο κελλί τους. Και αυτοί ανέχονται την λοιδορία, γιατί απλούστατα δεν τους αγγίζει. Όταν ο Θεός ευδοκή και αναδεικνύη ως Θεολόγο και Πατέρα της Εκκλησίας μας χαρισματούχο τινα χριστιανό, που διαθέτει το χάρισμα του λόγου, τότε αυτός αναλαμβάνει να δώση σοφή απάντηση σ’ όσους δεν μπορούν να νοιώσουν αλλιώς την αγιοσύνη που προχέεται από τις “ανύπαρκτες” αυτές μοναχικές υπάρξεις. Τότε και οι πρωταθλητές αυτοί της πίστεως, κλεισμένοι μέσα στα κελλιά τους, παίρνουν στα χείλη τους τα γκυκύτατα λόγια των Θεολόγων, για να εκφράσουν αυτό που ήδη ζούσαν και ζούν. Και σε όσους ανόητα ρωτούν: “τί προσφέρετε μέσα από τα κελλιά σας”, τους αποκρίνονται, δίχως να τους κρίνουν, με λόγια σαν αυτά του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου:

“Εάσατε τη κέλλη με μόνον εγκεκλεισμένον, / άφετέ με μετά Θεού του μόνου φιλανθρώπου, / απόστητε, μακρύνατε, εάσατέ με μόνον / αποθανείν ενώπιον Θεού του πλάσαντός με! / Μηδείς τη θύρα κρούσειε, μηδείς φωνήν αφήση, / μηδείς επισκεψάτω με των συγγενών ή φίλων, / μηδείς μου την διάνοιαν ελκύσας αποσπάση / της θεωρίας του καλού και ωραίου Δεσπότου, / μηδείς μοι βρώμα δώσειε, μη πόμα μοι κομίση! / Αρκέσει γαρ μοι το θανείν έμπροσθεν του Θεού μου. / Θεού του ελεήμονος, Θεού του φιλανθρώπου... / ...Ου θέλω έτι κατιδείν το φως του κόσμου τούτου, / ουδέ αυτόν τον ήλιον, ουδέ τα εν τω κόσμω· / βλέπω γαρ τον Δεσπότην μου, βλέπω τον βασιλέα, / βλέπω τον όντως όντα φως και παντός φωτός κτίστην, / βλέπω πηγήν παντός καλού, βλέπω αιτίαν πάντων, / βλέπω αρχήν την άναρχον, εξ ής παρήχθη πάντα, / ...πώς ουν αυτόν καταλιπών εξέλθω μου της κέλλης;...”

Ο κόσμος χαρακτηρίζει ανύπαρκτους και όσους είναι προσανατολισμένοι σ’ αυτήν την σταυρική, ορθόδοξη ησυχαστική ζωή, όλους όσους, ακολουθώντας την παράδοση της Εκκλησίας μας, καλλιέργησαν τον “κρυπτό της καρδίας άνθρωπον εν τω αφθάρτω του πραέως και ησυχίου πνεύματος, ό εστιν ενώπιον του θεού πολυτελές” (Α' Πέτρ. γ', 4). Ο λόγος περί ησυχίας θεωρείται από τους κοσμικούς, στο φρόνημα και ασχέτως ενδυμασίας, ως μωρία, οι δε συγγραφείς ησυχαστικών λόγων, αυτοί που “διεγείρουν εναντίον τους δαίμονες”, θεωρούνται μωροί, ανύπαρκτοι.

Τί να πούμε; Να ευχηθούμε να γίνουμε και εμείς “μη όντες”, “ανύπαρκτοι”, υπακούοντας σε “μη όντες”, “ανύπαρκτους” ποιμένες, ώστε να αξιωθούμε να υπάρξουμε μαζί με το όντως Όν, τον Θεό μας, που αποκαλύφθηκε στον Μωϋσή ως η πραγματική Ύπαρξη, ως “Εγώ ειμι ο Ών”.

Ν.Γ.

  • Προβολές: 1731

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance