“Η εκκοσμίκευσις, ως γεγονός και ως απειλή εις την σύγχρονον Ορθοδοξίαν”

Απόσπασμα από την εισήγηση της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, που έγινε κατά την Ιερά Σύναξη των εν ενεργεία Ιεραρχών του Οικουμενικού Θρόνου, την 29η Αυγούστου 1998

“... Η εκκοσμίκευσις θα ηδύνατο να ορισθή ως η απομάκρυνσις του ιερού, του υπερκοσμίου, του μυστηριακού από την ζωήν ημών. Όταν αυτό συμβαίνη, η εκκλησιαστική ζωή μεταπίπτει εις εθιμοτυπικήν τελετουργίαν, εις επιβίωσιν αδιαφόρων κατά το περιεχόμενον και ενδιαφερουσών κατά την εξωτερικήν μορφήν παρωχημένων ιεροτελεστιών, εις μίαν παράστασιν, η οποία ικανοποιεί τας καλλιτεχινκάς ημών επιθυμίας, τας αισθητικάς απαιτήσεις, την ποικιλίαν της καθημερινής μονοτονίας, αλλ’ εις την οποίαν η βαθυτέρα ύπαρξις μένει αμέτοχος, διότι δεν συναντάται κατ’ αυτήν μετά τινος “Σύ”, το οποίον αγαπά και το οποίον ποθεί να συναντήση. Η προσωπική πνευματική ζωή καθίσταται ούτω τρόπος καλής συμπεριφοράς, συμμόρφωσις προς ηθικούς κανόνας, καθωσπρεπισμό, και ούτως η ύπαρξις ημών παύει να κυριαρχήται από το Πνεύμα του Θεού και να διαχέη πέριξ αυτής αντανακλαστικώς τας επ’ αυτής εισπιπτούσας ακτίστους ενεργείας της Θείας Χάριτος. Όμως ο μη χαριτωμένος απλούς άνθρωπος, προσφέρων τον πτωχόν εαυτόν του εις τους συνανθρώπους αυτού, ουδένα αναπαύει, διότι ο άνθρωπος αναζητεί τον Θεάνθρωπον Κύριον Ιησούν Χριστόν, έστω και όταν δεν έχη συνείδησιν του υπ’ αυτού ποθουμένου.

Η εκκοσμίκευσις, λοιπόν, μετατρέπει την Εκκλησίαν εις εγκόσμιον μόνον καθίδρυμα και τον πιστόν εις μη τεθεωμένον άνθρωπον, άρα στερεί αμφοτέρους της πραγματικής παρουσίας του Χριστού εις την ζωήν αυτών, καίτοι ο Χριστός ονομάζεται και καλείται πολλαπλώς και πολλάκις υπ’ αυτών. Καλείται τοις χείλεσιν, αλλ’ η καρδία του εκκοσμικευμένου καλούντος πόρρω απέχει από του καλουμένου Χριστού.

Υπ’ αυτήν την έννοιαν η εκκοσμίκευσις έχει ήδη προσβάλλει πολλά μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας εις πάντα τόπον και λαόν και ιδία εις τους τόπους όπου η Ορθοδοξία μειοψηφεί και περιβάλλεται υπό σφόδρα εκκοσμικευμένων δυτικών κοινωνιών.

Ούτω βλέπομεν πολλάς εκκοσμικευμένας εις σημαντικόν βαθμόν ορθοδόξους εκκλησιαστικάς κοινότητας να μετρούν την πρόοδον αυτών με κριτήρια καθαρώς κοσμικά, όπως η οικονομική κατάστασις, ο αριθμός των μελών, ο αριθμός των συμμετεχόντων εις τας διαφόρους “εκδηλώσεις” (ως ενίοτε χαρακτηρίζονται κακώς και αυταί αι Θείαι Λειτουργίαι), ο αριθμός και η κατάστασις των συντηρουμένων ιδρυμάτων και τα παρόμοια. Βεβαίως, η Ορθόδοξος Εκκλησία, επαγγελίαν έχουσα ολοκλήρου της ζωής, τόσον της νύν, όσον και της μελλούσης, ενδιαφέρεται δι’ όλα αυτά και προτρέπει τα μέλη αυτής όπως προΐστανται τοιούτων καλών έργων, αλλ’ ουδέποτε λησμονεί ότι είναι σώμα Χριστού, ότι ζη εν αναφορά προς τον Χριστόν, ότι ο Χριστός είναι μετ’ αυτής πάσας τας ημέρας και ότι ο σκοπός αυτής είναι ο εγκεντρισμός των πιστών εις Χριστόν και όχι απλώς η διοργάνωσις μιας καλής εκκλησιαστικής κοινότητος, η οποία ζη ίσως τηρούσα τας πρακτικάς εντολάς του Χριστού, αλλά χωρίς προσωπικήν κοινωνίαν των μελών αυτής μετ’ Αυτού.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι η εκκοσμίκευσις είναι ύπουλος νόσος, διότι δεν απομακρύνει από της Εκκλησίας, αλλά μετασχηματίζει την Εκκλησίαν εις μόρφωμα ενδοκόσμιον, διατηρούν όλα τα εξωτερικά χαρακτηριστικά αυτής, αλλά στερούμενον του μεταφυσικού βιώματος αυτής...”

Επίσκεψις, 560, 31-8-1998

  • Προβολές: 1430

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance