Ἐπίκαιροι Σχολιασμοί: Ὁ Πολιτισμὸς τῆς ΝΑΤΟϊκῆς Πολιτικῆς

του Πρωτ. π. Θωμά Βαμβίνη

Στην “προσχηματική αιτιολόγηση του εχγειρήματος” του “υπερκράτους του ΝΑΤΟ”, που αποφάσισε με ανελέητους βομβαρδισμούς να συντρίψη την Σερβία, “ψηλαφά” ο Χρ. Γιανναράς σε άρθρο του στην Καθημερινή “τήν επιστροφή της πεφωτισμένης Δύσης στον σκοτεινό της μεσαίωνα”. Μπορώ να πω ότι με τα ερωτήματα που διατυπώνει στο άρθρο του και τις επισημάνσεις που κάνει, αποδεικνύεται περίτρανα ότι ο δυτικός πολιτισμός είναι πολιτισμός του προσωπείου και όχι του προσώπου, είναι μια στιλπνή επιφάνεια επιστήμης, ευγενών τρόπων και ανθρωπιστικών ιδεών που καλύπτει σαν πολυτελές περιτύλιγμα (άχρηστο για τις πραγματικές ανάγκες της ζωής και της κοινωνίας των ανθρώπων) την πιο ειδεχθή μορφή της φιλαυτίας, της αγνωσίας του Θεού, του εξευτελισμού του ανθρώπου με την μετατροπή του από πρόσωπο κατ’ εικόνα Θεού σε φίλαυτη βιολογική μονάδα· μοιάζουν δηλαδή - ιδιαίτερα οι σύγχρονοι νατοϊκοί εκφραστές του δυτικού πολιτισμού - με τάφους κεκονιαμένους, οι οποίοι “έξωθεν μεν - στα θύματα της προπαγάνδας τους - φαίνονται ωραίοι, έσωθεν δε γέμουσιν οστέων νεκρών και πάσης ακαθαρσίας”. Είναι καταπληκτικό το πώς με το προσωπείο της φαρισαϊκής δικαιοσύνης - το οποίο ταύτισαν με το πρόσωπό τους - καταφέρνουν να συνδυάζουν αθωότητα, σκληρότητα και πανουργία. Στα λόγια τους εμφανίζονται με την αθωότητα του πιο ανιδιοτελούς ανθρωπιστή, ο οποίος με την αποφασιστικότητα του πιο σκληρού τιμωρού όσων δεν υποτάσσονται στα “ανθρωπιστικά” σχέδιά του βομβαρδίζει στρατιωτικές εγκαταστάσεις και αμάχους, προωθώντας τελικώς με πανουργία τα δικά του οικονομικά και άλλα συμφέροντα. Ο Χρ. Γιανναράς είναι καυστικός, όταν γράφει ότι οι επικεφαλής της συμμαχίας “αναπαράγουν τον τρόμο της αλογίας που ενσάρκωσε κάποτε για την ανθρωπότητα ο Χίτλερ” ως “ασύδοτοι διαχειριστές της ζωής και του θανάτου ολόκληρων λαών”.

Δεν αρκούν όμως οι διαπιστώσεις· χρειάζεται μια θετική κίνηση κριτικής των γεγονότων, για να βγή μέσα από την πίκρα της παρούσης στιγμής ως ώριμος καρπός μια επανατοποθέτησή μας απέναντι στα “φώτα της Εσπερίας”. Νομίζω ότι δεν είμαι υπερβολικός λέγοντας ότι με τα γεγονότα της Βαλκανικής αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά το βαρβαρικό υπόβαθρο του δυτικού πολιτισμού. Είναι στην κυριολεξία ένας βαρβαρικός πολιτισμός φτιασιδωμένος κακόγουστα - όπως αποδεικνύουν κρίσιμες στιγμές της ιστορίας - με ανθρωπιστικές ιδέες, πουριτανική ηθική, δημοκρατικά συστήματα, σεβασμό στην επιστήμη. Επειδή αυτή η τοποθέτηση μπορεί να φαίνεται υπερβολική και απλουστευτική, εξηγούμαι.

Η πολιτική ως τέχνη της διακυβερνήσεως του Κράτους, είτε εξετάζεται ως φιλοσοφική θεωρία, είτε ως “επιστήμη του δέοντος”, με αντικείμενα που υπόκεινται σε παρατήρηση και επαλήθευση, είτε εντάσσεται στο πλαίσιο της ιστορικής έρευνας, γιατί μεταβάλλεται ανάλογα με τις περιστάσεις, είναι έκφραση πολιτισμού· φανερώνει την ποιότητα του πολιτισμού που βιώνεται στο χώρο στον οποίο αναπτύσσεται. Γι’ αυτό η πολιτική, ως πρακτική με πολιτιστικό υπόβαθρο, αποτελεί κριτήριο του πολιτισμού. Το σημειώνω αυτό, γιατί οι συνέπειες του δυτικού πολιτισμού, όπως μονόπλευρα και αντιθετικά προς την Ρωμηοσύνη αναπτύχθηκε, δεν πρέπει να αναζητηθούν πρωταρχικά στους λογοτέχνες και διανοουμένους, οι οποίοι σχεδόν πάντα κρατούν μια ανεξαρτησία στην σκέψη τους, αλλά στην πολιτική. Η πολιτική, λοιπόν, των επικεφαλής της νατοϊκής συμμαχίας, αποτελεί έκφραση και κριτήριο του δυτικού πολιτισμού. Η βαρβαρότητα αυτού του πολιτισμού φαίνεται στον καταξευτελισμό του ανθρώπου, ως προσώπου κατ’ εικόνα Θεού.

Βάρβαρος στην αρχαιότητα θεωρείτο ο ξένος, ο μην Έλληνας, τελικά αυτός που δεν είχε την ελληνική παιδεία. Ο βάρβαρος για τους Έλληνες ήταν ό,τι για τους Ιουδαίους ο εθνικός, ο ειδωλολάτρης. Για εμάς σήμερα που κληρονομήσαμε τον ελληνικό πολιτισμό, όπως εκχριστιανίστηκε από τους Πατέρες της Εκκλησίας, βάρβαρος μπορεί να θεωρηθή αυτός που δεν αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως “ζώον... τη προς Θεόν νεύσει θεούμενον” και δεν έχει την παιδεία που βοηθά τον άνθρωπο σ’ αυτήν την προς τον Θεό “νεύση” του, στην πορεία του, δηλαδή, από την κάθαρση της καρδιάς, στον φωτισμό του νού και την θέωση. Ο πολιτισμός που εκφράζεται από την νατοϊκή πολιτική είναι ξένος προς αυτήν την θεανθρώπινη παιδεία. Για τεκμηρίωση αυτής της θέσης επισημαίνω δύο πράγματα.

Πρώτον, την συνέχιση των νατοϊκών βομβαρδισμών της Σερβίας κατά τις ημέρες του Πάσχα - και των Καθολικών και των Ορθοδόξων - παρά τις εκκλήσεις θρησκευτικών ηγετών από όλο τον κόσμο. Παλιότερα είχαν σεβασθή το ραμαζάνι των Μωαμεθανών. Γι’ αυτούς το Πάσχα των Χριστιανών ήταν δευτερευούσης σημασίας σε σχέση με την αποτελεσματικότητα του “ανθρωπιστικού” εγχειρήματός τους. Καί, το σημαντικότερο, απέδειξαν ότι δεν γνωρίζουν οι άνθρωποι από εορτές. Έδειξαν ότι οι ίδιοι δεν ξέρουν να εορτάζουν, αλλά και ότι δεν μπορούν να ανεχθούν άλλους να εορτάζουν. Είναι στεγνοί από ανώτερες εμπνεύσεις και γι’ αυτό στυγνοί διαχειριστές μιας απάνθρωπης εξουσίας.

Δεύτερον, αντιλαμβάνονται την κοινωνία των ανθρώπων σαν μάζα και παραθεωρούν τελείως την ιδιαιτερότητα κάθε προσώπου. Δεν συγκινούνται από προσωπικά δράματα· τα προβλήματα του καθενός ανθρώπου, οι επιθυμίες του, τα αδιέξοδά του, τα οράματά του είναι αμελητέες ποσότητες. Όλα τα θεωρούν ποσότητες με μέτρα υλιστικά. Ο άνθρωπος είναι μια βιολογική μονάδα με ζωή που δεν έχει μεγάλη αξία. Από λάθος κτυπήθηκε το τραίνο, από λάθος κτυπήθηκε το καραβάνι των προσφύγων. Αντί, λοιπόν, να σταματήσουν αμέσως οι “ανθρωπιστικοί” βομβαρδισμοί, η δυτική ευγένεια είπε το απαραίτητο παγερό “συγγνώμη”, μαζί με τον κυνικό σχολιασμό: “σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι αναπόφευκτα τα ατυχήματα”. Τί και αν χάνονται μερικοί - με ψυχές που είναι πολυτιμότερες από ολόκληρο το σύμπαν - μέσα στην σύγχυση και την ταραχή των βομβαρδισμών; Το θέμα είναι να πραγματοποιηθή ο σκοπός της Συμμαχίας.

Νομίζω ότι είναι επίκαιρη η παρατήρηση του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Σωρφονίου, ο οποίος βλέποντας την πνευματική πορεία του κόσμου, πίσω από την βιτρίνα της επιστημονικής και τεχνολογικής ανάπτυξης, έγραφε: “Μπορούμε να πούμε ότι η ανθρωπότητα σαν σύνολο δεν έφθασε ακόμα στο μέτρο του Χριστιανισμού και συνεχίζει μέχρι σήμερα να σύρεται σε μια σχεδόν κτηνώδη ύπαρξη”. Και αλλού σημειώνει: “...αν και βρισκόμαστε στον εικοστό αιώνα από την ιστορία της Κ. Διαθήκης, ο κόσμος συνολικά συνεχίζει να ζη σαν να βρίσκεται στους χρόνους της Π. Διαθήκης, χωρίς ούτε την ασαφή αναμονή του ερχομού του Μεσσία. Χειρότερα δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε ούτε με τον Μωσαϊκό Νόμο. Παντού υπάρχει πόνος. Ο αέρας αντηχεί από τους στεναγμούς των καταπιεσμένων. Εκατομμύρια εκατομμυρίων δυστυχισμένων ανθρώπων αγωνίζονται μήπως μπορούσαν, έστω και λίγο, να ξεφύγουν τον τρόμο του θανάτου. Κάθε μέρα πληροφορούμαστε για λιμούς, βία, σφαγές. Ο εφιάλτης δεν έχει τέλος”.

Ο εφιάλτης βρίσκεται στη γειτονιά μας. Τί αποθέματα πολιτισμού μας απέμειναν, για να μην καταπνιγούμε απ’ την εξ Εσπερίας θανατηφόρα πλημμύρα; Το μικρό ποίμνιο της Εκκλησίας, με την ορθόδοξη συνείδηση και την οικουμενική αγάπη, ευτυχώς υπάρχει. Είναι, βέβαια, μικρό, αλλά γι’ αυτό είπε ο Χριστός το “μή φοβού...”.

Ετικέτες: ΕΠΙΚΑΙΡΟΙ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΙ

  • Προβολές: 1466

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance