Ἐπίκαιροι Σχολιασμοί: "Περιπατητικὸς διάλογος σὲ ταξί"

του Πρωτ. π. Θωμά Βαμβίνη

Το Σάββατο και την Κυριακή 8 και 9 Μαΐου πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, στην μεγάλη αίθουσα του Συνοδικού Μεγάρου, Συνέδριο που οργάνωσε η Ιερά Σύνοδος για τους υπεύθυνους και τα στελέχη του νεανικού έργου των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος, με θέμα: “Η Εκκλησιολογική θεώρηση της τρίτης χιλιετίας και οι νεανικοί προβληματισμοί”. Στο Συνέδριο αυτό συμμετείχα ως ένας από τους εκπροσώπους της Ι. Μητροπόλεως Ναυπάκτου.

Στο σχόλιο αυτό δεν θα αναφερθώ στα θέματα που αναπτύχθηκαν και συζητήθηκαν στο Συνέδριο, αλλά σε μια εξωσυνεδριακή μου εμπειρία, που δείχνει ότι, ενώ άλλοι αντιμετωπίζουν τη νέα χιλιετία χωρίς άγχος και ανασφάλειες μέσα στην προοπτική του αιώνιου, κάποιοι άλλοι Έλληνες - που δυσανασχετούν, όταν σκέπτονται ότι ο Χριστιανισμός “έκτισε” νέα καρδιά στο σώμα του Ελληνισμού - βυθίζουν την σκέψη τους στο παρελθόν, χωρίς καμμιά προοπτική, χωρίς διέξοδο από τα απατηλά φαινόμενα, πνιγμένοι στην ωραιοποιημένη ειδωλοποίηση των παθών και παγιδευμένοι σ’ ένα στείρο φυλετισμό, ο οποίος ούτε ελληνικός στην πραγματικότητα είναι ούτε πολύ περισσότερο χριστιανικός.

Το Σάββατο, λοιπόν, 8 Μαΐου, στο μεσημεριανό διάλειμμα του Συνεδρίου πήρα ένα ταξί, για να κάνω μια επίσκεψη σε συγγενικό μου σπίτι. Με το που ξεκίνησε το ταξί, άρχισε ο ταξιτξής το “ανακριτικό” του έργο. Φαίνεται ότι του κίνησε την περιέργεια η παρουσία πολλών κληρικών και λαϊκών στη γύρω περιοχή, οπότε ενδιαφέρθηκε να μάθη τί γίνεται στη Μονή Πετράκη. Αφού, λοιπόν, πληροφορήθηκε ότι γίνεται κάποιο Συνέδριο, πέρασε, με “αναγνωριστικές βολές” σε μια ιδεολογική επίθεση.

Η συζήτηση που ακολούθησε στα βασικά της σημεία ήταν περίπου η ακόλουθη.

-Καλός ο Αρχιεπίσκοπος...

-Αξιόλογος και ικανός άνθρωπος.

-Να δούμε· πάντως βλέπω πολύ Ιουδαϊσμό...

-Που βλέπετε τον Ιουδαϊσμό, τον ρώτησα. Χωρίς να δώση απάντηση στο ερώτημα που προκάλεσε ο ίδιος, προχώρησε στην ομολογία της πίστης του:

-Εγώ, πάντως, ξέρω τον εσταυρωμένο Ορφέα...

Κατάλαβα ότι ήταν κι αυτός ένα από τα θύματα της νεοπαγανιστικής κίνησης με την ρατσιστική πολιτική ιδεολογία, που κάνει τον τελευταίο καιρό αισθητή την παρουσία της στη χώρα μας, μέσα από την κυκλοφορία “ειδικών” περιοδικών, την οργάνωση συνεδρίων, αλλά και από τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας. Το περιοδικό “Δαυλός”, του οποίου ο ταξιτζής μου είπε ότι είναι αναγνώστης, με τα δημοσιεύματά του, τον έπεισε να ομολογή - εμπνέοντάς τον ενθουσιασμό για την αρχαία Ελλάδα - ότι “εγώ ξέρω το εσταυρωμένο Ορφέα”. Αυτό, βέβαια, που ήθελε να πή, χωρίς να τολμά να το πη καθαρά, φοβούμενος, όπως κατάλαβα, τον ίδιο του τον εαυτό, την παράδοση που κυκλοφορούσε στο αίμα του, ήταν: “Ως γνήσιος Έλληνας, κατευθείαν απόγονος των αρχαίων Ελλήνων, δε γνωρίζω τον εσταυρωμένο Χριστό, τον Μεσσία του Ισραήλ, γνωρίζω τον δικό μας, τον εσταυρωμένο Ορφέα”. Την αποστροφή του προς ό,τι προέρχεται από το Ισραήλ την εξέφρασε λέγοντας: “Γιατί να είμαι υποχρεωμένος να διδάσκομαι ξένη ιστορία; Τί με ενδιαφέρει η ιστορία των Εβραίων;”

Τηλεγραφικά προσπαθούσα να απαντώ στις τηλεγραφικές προκλήσεις του. Του είπα ότι δεν μας ενδιαφέρει η ιστορία του Ισραήλ ως εθνική ιστορία, αλλά ως ιστορία των αποκαλύψεων του Θεού στους προφήτες, οι οποίοι καθοδηγούσαν τον σκληροτράχηλο λαό των Εβραίων. Τελικά, ο λαός αυτός αντιστάθηκε στους Προφήτες, λιθοβόλησε τους απεσταλμένους του Θεού σ’ αυτόν και σταύρωσε τον Υιό του, τον οποίο δεχθήκαμε εμείς. Κορεσμένοι από την αμαρτία, την οποία καλλιεργούσε η ειδωλολατρεία, με φιλολογική και πολιτική παιδεία και υποψιασμένοι σε θέματα ουσιώδη από τις αναζητήσεις των φιλοσόφων, οι οποίοι έφθαναν σε αδιέξοδα, είμασταν έτοιμοι να δεχθούμε την διδασκαλία του Χριστού, η οποία ανέπαυε και ελευθέρωνε το ανήσυχο πνεύμα μας. Έτσι, οι Απόστολοι και οι Πατέρες εκχριστιάνισαν τον Ελληνισμό. Επέμενε, όμως:

-Γιατί φοβόμαστε τόσο την Ελλάδα;

-Ποιός φοβάται την Ελλάδα; του είπα. Ο Χριστιανισμός, πάντως, δεν την φοβήθηκε και ούτε την φοβάται. Την αγαπά και την σώζει. Δεν φοβήθηκε στις κατακόμβες - καιρός ειδωλολατρείας τότε - να παραστήση τον Χριστό χρησιμοποιώντας ως σύμβολο τον Ορφέα. Στους ιαμβικούς στίχους, επίσης, των συναξαρίων, που βρίσκονται στα Μηναία της Εκκλησίας, τα οποία είναι σε καθημερινή χρήση στους Ορθόδοξους Ιερούς Ναούς, οι Άγιοι υμνούνται με την συμβολική χρήση ακόμη και των ονομάτων κάποιων θεών του αρχαιοελληνικού δωδεκαθέου, με τελείως άλλο, βέβαια, περιεχόμενο, αφού το σκοτάδι της ειδωλολατρείας διαλύθηκε από το φως της αλήθειας. Η παρηκμασμένη Ελλάδα διασώθηκε από τον Χριστιανισμό βαπτισμένη στην κολυμβήθρα του.

Θέλοντας να δείξη μάλλον τις βαθιές του μυστικιστικές γνώσεις, μου είπε:

-Ξέρετε για την τετρακτύ του Πυθαγόρα;

Δεν ξέρω τί ιδέα είχε περί αυτής - ίσως θα έπρεπε να τον ρωτήσω για να καταλάβω καλύτερα την πίστη του - όμως, κινήθηκα αμέσως, παρορμητικά θα έλεγα, σε αντεπίθεση, γιατί θεώρησα ότι ήταν ευκαιρία να κονιορτοποιήσω το ψεύτικο κοσμοείδωλό του.

Η τετρακτύς συνδέεται με τη πίστη των πυθαγορείων ότι όλα διέπονται από ρυθμό και περιγράφονται με αριθμό. Τετρακτύς είναι το άθροισμα των τεσσάρων πρώτων φυσικών αριθμών που απαρτίζει τη δεκάδα, η οποία είναι βάση όλων των μετρήσεων. Εκεί βρήκα ευκαιρία να του μιλήσω για την αφέλεια αυτής της πίστης, που εμπόδιζε την ανάπτυξη της επιστήμης, κάτι που ούτε κατά διάνοιαν συμβαίνει με την Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη. Ο πυθαγόρειος Ίππαρχος, προσπαθώντας να υπολογίση το μήκος της υποτείνουσας ισοσκελούς ορθογωνίου τριγώνου με κάθετες πλευρές ίσες με την μονάδα, έφθασε στην ανακάλυψη των άρρητων αριθμών, των αριθμών, δηλαδή, που δεν μπορούν να γραφούν με την μορφή κλάσματος και ως δεκαδικοί έχουν άπειρα δεκαδικά ψηφία, τα οποία δεν επαναλαμβάνονται περιοδικά. Αυτό για τους πυθαγόρειους ήταν σκάνδαλο, γιατί ερχόταν σε αντίθεση με την κοσμοθεωρία τους. Κατάφεραν να κατασκευάσουν ευθύγραμμο τμήμα για το οποίο δεν υπήρχε γνωστός αριθμός που να εκφράζη το μήκος του. Γι’ αυτό απέκρυψαν αυτή τη μεγάλη ανακάλυψη, επειδή την θεώρησαν ενέργεια κακού δαίμονος. Η πίστη τους, δηλαδή, στηριζόταν σε μετρήσεις ευθυγράμμων τμημάτων.

Δεν αντέδρασε σε αυτά που του είπα. Ίσως να ετοιμαζόταν για άλλη πρόκληση, αν του το επέτρεπε ο χρόνος του ταξιδιού. Δεν γνωρίζω, πάντως, αν ήταν ικανός να αναρρωτηθή, πώς μπορεί να συγκριθή με αυτές τις θεολογικές απόψεις η θεολογία των θεοπτών Πατέρων; Πώς μπορεί να συγκριθή ο αποφατισμός της πατερικής θεολογίας μας, που είναι έκφραση της εμπειρίας του ακαταλήπτου Θεού, της προσωπικής σχέσης και κοινωνίας μαζί Του, με τις ιδέες περί Θεού και δημιουργίας της πεπερασμένης ανθρώπινης διάνοιας, όσο δυνατή και αν είναι;

Είπαμε και άλλα. Στο τέλος μου ζήτησε συγγνώμη, γιατί με απασχόλησε με τέτοιες συζητήσεις. Γνώριζε καλά τους τύπους της ευγενείας.

Ανέφερα αυτόν τον τυχαίο διάλογο, για να επισημάνω το πρόβλημα του νεοπαγανισμού, ο οποίος περνά σε απλούς ανθρώπους, οι οποίοι αγαπούν την Ελλάδα, αλλά δεν έχουν επαρκή εκκλησιαστική αγωγή και γνώση της πίστεως. Τα χαρακτηριστικά αυτών των ανθρώπων είναι: ενθουσιασμός για την αρχαία Ελλάδα, άκριτο μίσος προς ό,τι προέρχεται από το Ισραήλ και μια αφελής πίστη, ότι οι Αρχαίοι Έλληνες έφθασαν σε μια υπέρτατη μυστική γνώση, την οποία κάποιοι την πολέμησαν και την πολεμούν, καταστρέφοντας τα συγγράμματα που την αναλύουν.

Είναι ένα συνονθύλευμα εθνικισμού και γνωστικού μυστικισμού, ό,τι, δηλαδή, χρειάζεται ο Ελληνισμός για να συρρικνωθή και να χάση την οικουμενικότητά του.

Ετικέτες: ΕΠΙΚΑΙΡΟΙ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΙ

  • Προβολές: 1816

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance