Γεγονός καὶ Σχόλιο: Η “εικονική πόλη”

Ένα άρθρο του PAUL VIRILIO, δημοσιευμένο στην “Καθημερινή” (17-8-1997) με τίτλο “παγκοσμιότητα σημαίνει τέλος της γεωγραφίας, δίνει πολλές αφορμές να μελετηθή το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης από μια άλλη οπτική πλευρά, που συνήθως δεν ερευνάται, η οποία είναι η εμφάνιση της “εικονικής πόλης” με όλες τις συνέπειές της. Η ουσία των λεγομένων από τον αρθρογράφο είναι ότι “η γη δεν είναι πια απέραντη, οι αποστάσεις ουσιαστικά εκμηδενίζονται, ενώ το άστυ υποκαθίσταται από την εικονική πόλη”.

Οι παρατηρήσεις αυτές ξεκινούν από την σκέψη ότι με την φιλοσοφία μπορούμε κάπως να αντιληφθούμε την διαφορά μεταξύ φυσικού και μεταφυσικού, αλλά δεν είναι τόσο κατανοητή η διαφορά μεταξύ γεωφυσικής και “μεταγεωφυσικής”. Σήμερα με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και όλους τους τρόπους της πληροφόρησης δεν αμφισβιτείται τόσο το Έθνος όσο η πόλη και η “γεωπολιτική υπόσταση των εθνών”. Η συγκεκριμένη πόλη, στην οποία ζούσε και ζη ο άνθρωπος, έχασε “τήν πολιτική και γεωγραφική της υπόσταση και έχει αντικατασταθή από την εικονική πόλη, την στερημένη από γεωγραφικούς προσδιορισμούς και από κάθε έννοια της επικράτειας”. Αυτό μπορώ να το αποδώσω με το ότι όλη η ανθρωπότητα γίνεται μια πόλη, που θεωρείται εικονική πόλη, που έχει ένα εικονικό κέντρο, μια αόρατη εικονική Μητρόπολη, της οποίας περιφέρεια και αποικίες είναι όλα τα Έθνη. Και σε αυτό το γιγαντιαίο εικονικό κέντρο βρίσκεται αυτή η Μητρόπολη, που μονοπωλεί “τίς τηλεπικοινωνίες και τα τεχνολογικά μέσα”.

Μέσα σε αυτήν την προοπτική λειτουργεί το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης με δύο βασικές πτυχές. Η μία είναι “η ουσιαστική κατάλυση των αποστάσεων, λόγω της συμπίεσης του χρόνου των μεταφορών και των μεταδόσεων”, αφού με τα σύγχρονα Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης έχει καταργηθή ο χώρος, η απόσταση και ο συμβατικός χρόνος, που έγινε πια “παγκόσμιος χρόνος” και η άλλη πτυχή είναι η “γενίκευση της τηλεπαρακολούθησης”, δηλαδή ο έλεγχος που ασκούν πάνω στους λαούς τα σύγχρονα παγκόσμια και διαπλανητικά οπτικά μέσα.

Οπότε, όπως λέει ο αρθρογράφος, σήμερα “γινόμαστε μάρτυρες του τέλους όχι της ιστορίας, αλλά της γεωγραφίας”.

Όλη αυτή η ανάλυση δείχνει τον μεγάλο προβληματισμό και τον επικείμενο κίνδυνο να θεωρηθούμε ότι ζούμε σε μερικές αποικίες μιας μεγάλης Μητρόπολης, η οποία όμως μπορεί να περιορισθή σε ένα τετράγωνο γής, όπου αναπτύσσονται και λειτουργούν τα σύγχρονα μέσα πληροφόρησης και πνευματικής “τρομοκρατίας” και ότι είμαστε πολίτες μιας εικονικής πόλης, απηλλαγμένης από παραδόσεις, πολιτισμούς, ιδιαίτερες προσωπικές επιλογές και ότι υφιστάμεθα την διαρκή πλύση εγκεφάλου. Και είναι γεγονός ότι όλος ο πολιτισμός τείνει να γίνη εικονικός, όπως το δείχνουν και τα διάφορα σύγχρονα ηλεκτρονικά παιχνίδια που εντυπωσιάζουν τους νέους. Αλλά αυτή η εικονική πραγματικότητα είναι ο κόσμος των ψευδαισθήσεων και της φαντασίας, που συνιστά ψυχιατρική ασθένεια.

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, πρέπει να αναπτύξουμε το πνευματικό ανοσολογικό σύστημα του οργανισμού μας. Γι’ αυτό και έχουμε ανάγκη από την Ορθόδοξη θεολογία, που βοηθά τον άνθρωπο να διατηρή την ελευθερία του· έχουμε ανάγκη από την Εκκλησία, αρκεί αυτή να είναι χώρος ζωής και ελευθερίας και όχι ένας “εικονικός” χώρος.

Ν.Ι.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΟ

  • Προβολές: 1520

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance