Διακ. Καλλινίκου Γεωργάτου: Θρησκευτική Ομάδα - Εκκλησιαστική Κοινότητα

του διακ. Καλλινίκου Γεωργάτου

Στα τελευταία τεύχη και από αυτήν εδώ την στήλη, μελετούμε την Πεντηκοστιανή Κίνηση, με την πένα του θεολόγου Στέλιου Γερασίμου (τήν συνέχεια των άρθρων του διακόψαμε προσωρινά, μόνο για το παρόν τεύχος). Βέβαια, η αίρεση αυτή δεν δημιουργήθηκε μέσα στους κόλπους της Ορθοδοξίας, αλλά μπορεί να αποκτήση οπαδούς και σε άλλοτε ορθοδόξους χώρους, εφ’ όσον δεν βιώνεται η διδασκαλία της Εκκλησίας, και κυρίως η περί του Αγίου Πνεύματος και της μεθόδου και των αποτελεσμάτων αναγεννήσεώς μας εν Αυτώ.

Διακ. Καλλινίκου Γεωργάτου: Θρησκευτική Ομάδα - Εκκλησιαστική ΚοινότηταΜία παρόμοια επικίνδυνη κατάσταση που δημιουργείται για τα μέλη της Εκκλησίας είναι η δημιουργία μέσα στους κόλπους της ομάδων, πού, αφού αποκτήσουν μαθητές, μάλλον δε οπαδούς, αποσπώνται από Αυτήν, και αν όχι τυπικά και τελεσίδικα, αλλ’ όμως ουσιαστικά ζουν αποκεκομμένοι από το Σώμα Της, και όχι λίγες φορές προξενούν μεγαλύτερη φθορά στα μέλη Της, απ’ ότι διάφορες αντιεκκλησιαστικές ιδεολογίες.

Η δημιουργία ομάδων με κύρια κοινά χαρακτηριστικά τον χαρισματικό ηγέτη, την διδασκαλία για επανευαγγελισμό και ανανέωση της Εκκλησίας, την αναζήτηση έντονης και συνειδητής “πνευματικής” ζωής - επιβεβαίωσης του κηρύγματος του Χριστού, καί, αρκετές φορές, ένα κλίμα φονταμενταλισμού, είναι ένα παγχριστιανικό θρησκευτικό φαινόμενο. Οι ομάδες αυτές παρουσιάζονται με την μορφή “εκκλησιαστικών κινημάτων” και “νέων κοινοτήτων”, στον Παπισμό, ενώ στον Προτεσταντισμό η πολυδιάσπαση και οι επιμέρους ομαδοποιήσεις αποτελούν βασικό του χαρακτηριστικό. Στους κόλπους μάλιστα του Προτεσταντισμού παρουσιάστηκαν οι διάφορες Πεντηκοστιανές κοινότητες. Ο Πάπας Ιωάννης-Παύλος Β’, στα πλαίσια της προετοιμασίας του Ιωβηλαίου 2000, κάλεσε σε ενιαία συγκέντρωση στην πλατεία του Αγίου Πέτρου τα μέλη των διαφόρων αυτών ομάδων. Η λατινική Ομολογία βλέπει τις ομάδες αυτές μέσα από την διδασκαλία περί θεσμού και χαρίσματος. Έτσι, τις θεωρεί χαρισματικές κινήσεις, που εφ’ όσον σέβονται τον θεσμό (παπική εξουσία) εντάσσονται αμέσως στο σώμα της παπικής “Εκκλησίας”. Δεν δίστασε μάλιστα ο Ποντίφηκας να τις χαρακτηρίση αποτελέσματα της δράσης του Αγίου Πνεύματος εν υστέροις καιροίς (βλ. στις “Ενοριακές Καμπάνες”, 25-6-1998, τον λόγο του Πάπα Ιωάννη-Παύλου Β’ την Παραμονή της Πεντηκοστής του 1998, στην πλατεία του Αγίου Πέτρου).

Στον εξωχριστιανικό χώρο, οι ομάδες παρουσιάζονται με την μορφή παραθρησκευτικών ομάδων, με αρχηγό κάποιον χαρισματικό ηγέτη με έντονη μεσιανική και πνευματιστική διδασκαλία. Τα επί μέρους χαρακτηριστικά γνωρίσματα των ομάδων παρουσιάζονται με ωραίο τρόπο, σύντομες φράσεις και εύγλωττα σκίτσα σε ένα ενημερωτικό φυλλάδιο που εξέδωσε η Πανελλήνια Ένωση Γονέων (ΠΕΓ), με τίτλο “Αυτή η “ομάδα” μπορεί να είναι επικίνδυνη!”. Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι:

  1. Στην ομάδα θα βρείς ακριβώς εκείνο, που μάταια αναζητάς μέχρι τώρα. “Αυτή” ξέρει τί είναι, αυτό που σού λείπει.
  2. Ήδη η πρώτη επαφή σού ανοίγει μια εντελώς καινούρια θεώρηση των πραγμάτων.
  3. Η κοσμοθεώρηση της Ομάδας είναι υπεραπλουστευμένη και εξηγεί κάθε πρόβλημα.
  4. Είναι δύσκολο να αντιληφθείς την πραγματική εικόνα της Ομάδας. Άλλωστε, δεν είναι ανάγκη να σκέφτεσαι ή να εξετάζεις. Οι νέοι φίλοι σου λένε: “Αυτό δε μπορεί να εξηγηθεί, πρέπει να το βιώσεις, έλα στο Κέντρο μας”.
  5. Η Ομάδα έχει τον αρχηγό της. Είναι ο “προφήτης” (μέντιουμ), ο γκουρού ή ο “διδάσκαλος”, που αυτός μονάχα κατέχει όλη την “αλήθεια”.
  6. Η διδασκαλία της Ομάδας ισχύει σαν η μόνη αυθεντική, αιώνια αληθινή γνώση. Η κατοχυρωμένη επιστήμη, η ορθολογιστική σκέψη, η λογική κατανόηση απορρίπτονται σαν διαστρεβλωμένες, αρνητικές, σατανικές ή σκοταδιστικές.
  7. Η κριτική από παράγοντες ξένους προς την Οργάνωση χρησιμοποιείται σαν απόδειξη ότι η Ομάδα έχει δίκιο.
  8. Η συντέλεια του κόσμου είναι κοντά. Η ανθρωπότητα οδηγείται στην καταστροφή και μόνο η Ομάδα ξέρει πώς θα σωθεί αυτός ο κόσμος.
  9. Η Ομάδα σου είναι η “ελίτ”. Ο υπόλοιπος κόσμος είναι άρρωστος και χαμένος, στον βαθμό που δεν συνεργάζεται και δεν επιτρέπει την σωτηρία του.
  10. “Έχεις ευθύνη στον Εαυτό σου και στην Ανθρωπότητα. Πρέπει να γίνεις μέλος αμέσως”.
  11. Η Ομάδα απομονώνεται από τον κόσμο με την ενδυμασία, τους κανόνες διατροφής, την δική της γλώσσα και τις δικές της “ανθρώπινες σχέσεις”.
  12. Η Ομάδα θέλει να διακόψεις όλες τις “παλιές” σου σχέσεις, επειδή αυτές εμποδίζουν την εξέλιξή σου.
  13. Η σεξουαλική σου συμπεριφορά ελέγχεται απόλυτα. Σού επιβάλλουν την επιλογή του ερωτικού συντρόφου, το ομαδικό σέξ ή την απόλυτη αποχή.
  14. Η Ομάδα καλύπτει όλο το χρόνο σου με “υποχρεώσεις”: Τη διάθεση εντύπων ή βιβλίων, την επαφή με νέα μέλη, την παρακολούθηση σεμιναρίων, το διαλογισμό...
  15. Είναι δύσκολο να είσαι μόνος σου. Πάντοτε πρέπει να είναι κάποιος της Ομάδας μαζί σου.
  16. Η Ομάδα απαιτεί να ακολουθείς επακριβώς τους κανόνες και το “μοναδικό τρόπο σωτηρίας”, που αυτή σού προσφέρει.
  17. Αν αμφιβάλλεις, αν δε βρήκες την επιτυχία που σου υποσχέθηκαν, “φταίς μόνον εσύ”, γιατί δεν πιστεύεις αρκετά και δεν δραστηριοποιείσαι, με τον τρόπο που η Ομάδα σου λέει.

Διακ. Καλλινίκου Γεωργάτου: Θρησκευτική Ομάδα - Εκκλησιαστική ΚοινότηταΠρέπει να σημειώσουμε ότι τα αίτια γένεσης των ομάδων τόσο μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας όσο και των διαφόρων Ομολογιών φαίνονται να είναι σε γενικές γραμμές τα ίδια και συνοψίζονται στην έννοια “εκκοσμίκευση”. Η διαφορά είναι ότι η εκκοσμίκευση που συναντούν οι ιδρυτές των ομάδων αυτών στα μέλη της Εκκλησίας είναι πρόσκαιρη και επιφανειακή, ενώ στις άλλες Ομολογίες είναι θεσμοποιημένη. Βέβαια, έχουμε υπόψη περιπτώσεις κατά τις οποίες οι ηγέτες και τα μέλη των ομάδων αυτών ξεκίνησαν με αγνά κίνητρα, και δεν διακατέχονταν από διάφορες σκοπιμότητες. Επειδή όμως η Εκκλησία, το πραγματικό Σώμα του Χριστού, είναι Μία, και έξω από αυτήν δεν διασώζεται ολοκληρωμένη μέθοδος θεραπείας, γι’ αυτό και παρατηρείται το φαινόμενο και οι ομάδες που ξεκίνησαν με αγνά κίνητρα, στο τέλος καταλήγουν να “συμπνίγουν” τα μέλη τους, μέσα σε καταστάσεις παρόμοιες με αυτές που περιγράφονται στο ώς άνω φυλλάδιο.

Μερικά από τα γνωρίσματα που παρουσιάζονται στο φυλλάδιο της ΠΕΓ αναφέρονται μόνο στο σκληρό πρόσωπο των παραθρησκευτικών ομάδων. Μερικά διαφοροποιούν εντελώς την Θρησκευτική Ομάδα από την Εκκλησιαστική Κοινότητα, ενώ άλλα χαρακτηριστικά μοιάζουν να είναι κοινά, πλην όμως προέρχονται από λανθασμένη, μονομερή και απροϋπόθετη χρήση της ορθόδοξης διδασκαλίας, εν συνδυασμώ με την έλλειψη ποιμαντικής (=μέθοδος θεραπείας της Εκκλησίας που έχει στόχο την θέωση και βασίζεται στην ορθόδοξη διδασκαλία περί προσώπου) και την χρήση άλλων μεθόδων, που αντί να οδηγούν δια της θεραπείας στον μόνον Ποιμένα Χριστό, μπλοκάρουν τους ανθρώπους σε ανθρώπινα πρόσωπα και συστήματα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια προσπάθεια εφαρμογής της ορθοδόξου διδασκαλίας έξω από το πνεύμα και την ευλογία της Εκκλησίας.

Ας σχολιάσουμε ενδεικτικά μερικά γνωρίσματα των ομάδων.

Για το πρώτο γνώρισμα που αναφέρει το φυλλάδιο της ΠΕΓ, έχουμε να παρατηρήσουμε ότι και η Εκκλησία γνωρίζει τί λείπει στον άνθρωπο και τί είναι αυτό που μάταια αναζητά σε διάφορα ιδεολογικά συστήματα. Αλλά όμως σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου και χρησιμοποιεί τα εντεταλμένα μέλη της για να οδηγήση τους ανθρώπους στον Δημιουργό τους και όχι για να εκμεταλλευτή την ανάγκη τους αυτή. Γι’ αυτό και η ένταξη στην Εκκλησία είναι άνοιγμα στον κόσμο όλο, και όχι περιορισμός σε μια σέκτα. Δεν μελετά τις ελλείψεις των ανθρώπων, ώστε να γνωρίζη “από που θα τους πιάσει”, για να αποκτήση οπαδούς, αλλά δείχνει την αλήθεια και διδάσκει: “Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν...”.

Στο 4ο σημείο αναφέρεται ότι η ομάδα έχει τον Προφήτη της ο οποίος κατέχει αυτός μόνος όλη την αλήθεια (είτε με την μορφή γνώσεων, είτε με την κατοχή “αγιότητος”). Και στην Εκκλησία κρίνεται αναγκαία η ύπαρξη του Προφήτη, του Διδασκάλου, του Γέροντα, του Πνευματικού, πλην όμως στην Εκκλησία υπάρχουν πολλά κριτήρια και προϋποθέσεις που ελέγχουν την γνησιότητα των πνευματικών χαρισμάτων και εμπειριών, καθώς και την σωστή χρήση των φυσικών χαρισμάτων. Ο αληθινός Προφήτης ή Πνευματικός σέβεται τα άλλα χαρίσματα, μάλιστα κατά την ιεράρχησή τους, και τον θεσμό της Εκκλησίας τον οποίο “συγκροτεί” το Άγιον Πνεύμα. Στην πραγματικότητα, αυτή καθ’ εαυτή η πολιτεία του κάθε χαρισματικού προσώπου μέσα στην Εκκλησία, φανερώνει και το ποιόν του χαρίσματός του. Γιατί, όπως διδάσκει ο Μητροπολίτης μας, το πρόβλημα δεν είναι η ύπαρξη χαρισμάτων αλλά η εκκλησιοποίησή τους.

Όσον αφορά την διδασκαλία περί συντελείας, και η Εκκλησία μιλάει για την συντέλεια του κόσμου, σεβόμενη όμως την αλήθεια, και έχοντας σκοπό να εμπνεύση τους Χριστιανούς και να τους οδηγήση στην μετάνοια. Αντίθετα, οι διάφορες ομάδες, χρησιμοποιούν την διδασκαλία περί συντελείας για να τρομοκρατήσουν τους ανθρώπους, είτε για άλλους σκοπούς, και στην πραγματικότητα λυπούνται που δεν έρχεται το “τέλος” για να τους απαλλάξη από την κόλαση που οι ίδιοι έχουν πλάσει και να τους ελευθερώση από την ευθύνη της ζωής.

Ως προς το 3ο σημείο· όντως, οι διάφορες θρησκευτικές ομάδες προσπαθούν να κωδικοποιήσουν την δεοντολογία τους, και επειδή δεν γνωρίζουν και δεν σέβονται το μεγάλο δώρο της προσωπικής ελευθερίας και ευθύνης, καθοδηγούν τους οπαδούς τους με ντιρεκτίβες, με “απλές” ερωτοαποκρίσεις του τύπου ναι - όχι, που δημιουργούν μια αυτάρκεια σε όποιους τις εφαρμόζουν. Αντίθετα, η Εκκλησία μας χρησιμοποιεί την ποιμαντική.

Το θέμα όμως είναι μεγάλο. Απλώς κάναμε μια νύξη. Σκοπός μας ήταν να τονίσουμε ότι τώρα, στο κατώφλι της τρίτης χιλιετίας μ.Χ., διαφαίνονται μερικές από τις μεγάλες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίση η Εκκλησία. Μεταξύ αυτών είναι η διάκριση “πνευματισμού” και ορθόδοξης πνευματικότητος, η διάκριση ψυχολόγου ή πνευματιστού και Πνευματικού. Και ακόμη πιο μεγάλη πρόκληση η διάκριση μεταξύ θρησκευτικής ομάδος και Εκκλησιαστικής Κοινότητας.

Διάκ. Κ.Ε.Γ.

  • Προβολές: 1492

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance