Κύριο θέμα: Με αφορμή την είσοδο στο νέο έτος - Ἀντάμωμα τῶν Ναυπακτίων τῆς Ἀθήνας

Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνάντηση, ένα όμορφο αντάμωμα πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 9 Ιανουαρίου, στους χώρους του Ξενοδοχείου Αμαλία. Συγκεκριμένα, οι Ναυπάκτιοι, που ζουν και εργάζονται στην Αθήνα, συναντήθηκαν προκειμένου να κόψουν την Πρωτοχρονιάτικη Βασιλόπιττα. Η πρωτοβουλία της συνάντησης, η οποία πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά, ήταν της Ομοσπονδίας Συλλόγων Ναυπακτίας, της Εταιρείας Ναυπακτιακών Μελετών και του Ελληνοαμερικανικού Συλλόγου των εν Αθήναις Ναυπακτίων. Στην συνάντηση αυτή είχε προσκληθή ο Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Ιερόθεος, προκειμένου να αναπτύξη στους καλεσμένους το επίκαιρο θέμα “εν όψει της νέας χιλιετίας”.

Στην πρόσκληση των συλλόγων ανταποκρίθηκαν 200 πρόσωπα, περίπου, της Ναυπακτίας, μεταξύ των οποίων ο εκπρόσωπος του κ. Χρ. Βερελή, ο κ. Βασ. Μαγγίνας με την σύζυγό του, η εκπρόσωπος του κ. Παν. Κουρουμπλή, ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας κ. Άγγελος Ζησιμόπουλος.

Η εκδήλωση, μετά τους χαιρετισμούς των προέδρων των συλλόγων, κ. Γεράσιμου Μούρτου, κ. Χαράλαμπου Χαραλαμπόπουλου και κ. Σοφίας Μπένου - Παλαιογιάννη, περιελάμβανε απαγγελία νοσταλγικού ποιήματος της κ. Άσπας Ξύδη, “Χριστούγεννα στο χωριό”, από την ίδια την ποιήτρια, απόδοση ύμνων από την εικοσαμελή χορωδία του Ι. Ναού Αγίου Θωμά, με την ευγενική φροντίδα της κ. Ντίνας Γουδιώτη, την κοπή της βασιλόπιττας και την ομιλία του Σεβασμιωτάτου.

Η όλη εκδήλωση καθώς και η ομιλία του Σεβασμιωτάτου, την οποία και παραθέτουμε στην συνέχεια, άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις. Εκφράσθηκε δε ως αίτημα των Ναυπακτίων της Αθήνας η συνάντηση αυτή να καθιερωθή.

Η ομιλία του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

“Κατ’ αρχάς εύχομαι σε όλους σας χρόνια πολλά και ο νέος χρόνος να είναι καρποφόρος. Έπειτα συγχαίρω θερμότατα την Ομοσπονδία Συλλόγων Ναυπακτίας, την Εταιρεία Ναυπακτιακών Μελετών και τον Ελληνοαμερικανικό Σύλλογο των εν Αθήναις Ναυπακτίων για την πρωτοβουλία την οποίαν είχαν για την σημερινή συνάντηση για να κόψουμε την Βασιλόπιτα και να ανταλλάξουμε ευχές για την νέα χρονιά. Συγχρόνως σάς ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε να με καλέσετε και να ομιλήσω.

Εισαγωγικά πρέπει να σάς πω ότι καυχόμαστε γιατί είσθε ένα κομμάτι της Ναυπάκτου, καθώς επίσης σάς διαβεβαιώνω ότι και εγώ αισθάνομαι ένα κομμάτι δικό σας, αφού άλλωστε με την εκλογή και ενθρόνισή μου απέκτησα στενούς δεσμούς με την Ναύπακτο, μάλιστα δε η Ναύπακτος έγινε επίθετό μου.

Το θέμα που θα αναπτύξω, “εν όψει της νέας χιλιετίας”, είναι σοβαρό και έχει πολλές πλευρές. Αναγκαστικά θα περιορισθώ σε μερικές από αυτές.

1. Η έννοια του χρόνου

Με τον καθορισμό της εννοίας του χρόνου ασχολήθηκαν όλοι οι φιλόσοφοι, αλλά και οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας.

Κοσμολογικά, ο χρόνος είναι η κίνηση που συνδέεται με το κτιστό. Ο Θεός με την δημιουργία του κόσμου δημιούργησε και τον χρόνο ο οποίος συνδέεται με την κίνηση. Ο χρόνος δεν μπορεί να αντικειμενοποιηθή, αλλά βρίσκεται σε όλη την κτίση και μέσα μας. Ο Μέγας Βασίλειος θα γράψη ότι “χρόνος εστιν το συμπαρεκτεινόμενον τη συστάσει του κόσμου διάστημα”. Ο χρόνος φαίνεται επάνω μας με την γήρανση, τις ρυτίδες, τις αρρώστειες, τα άσπρα μαλλιά.

Ανθρωπολογικά, μπορούμε να πούμε ότι ο άνθρωπος είναι πολυχρονικό όν. Μέσα του υπάρχει το λεγόμενο βιολογικό ρολόϊ, καθώς επίσης υπάρχουν πολλοί ρυθμοί, όπως ο κτύπος της καρδιάς, ο χρόνος αναπνοής, η θερμοκρασία του σώματος κ.λ.π. Επίσης ο άνθρωπος ζη την ενοποίηση του χρόνου, αφού στην πραγματικότητα δεν υπάρχει παρελθόν, παρόν και μέλλον, επειδή όπως λέγει ο ιερός Αυγουστίνος υπάρχει το παρόν, ήτοι το παρόν των παρελθόντων με την μνήμη, το παρόν των παρόντων με την ενόραση και το παρόν των μελλόντων με την πρόβλεψη.

Ψυχολογικά, ο χρόνος έχει διαφορετική ποιότητα ανάλογα με τα συναισθήματα. Στην περίοδο της λύπης ο χρόνος κατά κάποιο τρόπο διαστέλλεται, ενώ στην χαρά ο χρόνος συστέλλεται.

Θεολογικά, ο χρόνος αποκτά άλλη σημασία, αφού με την ενανθρώπηση του Χριστού ο χρόνος και η ιστορία περιχωρούνται από την αιωνιότητα. Οπότε μέσα στην Εκκλησία, με την όλη ζωή που έχει, προσπαθούμε να υπερβούμε τον χρόνο, την φθαρτότητα και τον θάνατο.

Η σύγχρονη κατάσταση

Για να δούμε το μέλλον πρέπει να ερευνήσουμε τί ακριβώς συμβαίνει στην σύγχρονη εποχή. Πρέπει να κάνουμε μια χαρτογράφηση της σύγχρονης πραγματικότητας. Σε αυτό μας βοηθά ένας σύγχρονος μεγάλος Κοινωνιολόγος, ο KENNETH GERGEN, ο οποίος παρουσιάζει τρία γνωρίσματα που χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο. Το ένα είναι ο “κοινωνικός κορεσμός”, αφού ο άνθρωπος αισθάνεται ασφυξία στο στενό του περιβάλλον και αναζητά νέες σχέσεις, ο “εποικισμός του εαυτού”, που συνίσταται στην πρόσληψη πολλαπλών ανομοίων δυνατοτήτων σχετικά με τον τρόπο ζωής, και η “πολυφέρνεια”, που δηλώνει την διάσπαση του ατόμου σε μια πολλαπλότητα προσωπικών αμφιέσεων.

Η Εκκλησία μπορεί να μας βοηθήση στην υπέρβαση αυτών των συγχρόνων προβλημάτων, διότι είναι μια ανοιχτή κοινωνία επιγείων και επουρανίων, οπότε ο άνθρωπος δεν μπορεί να υποφέρη από κορεσμό, βοηθά τον άνθρωπο στην ενοποίηση του εαυτού του, αφού αποφεύγει την διάσπαση μεταξύ του είναι και του φαίνεσθαι και του προσφέρει νόημα ζωής. Η Εκκλησία είναι το αληθινό εργαστήριο της ολοκληρώσεως της προσωπικότητος του ανθρώπου.

Πολλοί θεολόγοι, φι λόσοφοι, κοινωνιολόγοι, επιστήμονες, ψυχολόγοι κ.λ.π. αναλύουν τα προβλήματα που θα παρουσιασθούν κατά την νέα χιλιετία. Μερικά είναι προβλέψιμα και άλλα δεν μπορούν να εντοπισθούν. Μερικά είναι λεπτομερειακά και άλλα είναι βασικά.

Θα ήθελα εντελώς τηλεγραφικά να παρουσιάσω δύο προβλήματα που θα απασχολήσουν τον άνθρωπο αυτήν την νέα χρονική περίοδο.

Το ένα είναι ο ίδιος ο άνθρωπος με την θνητότητα και φθαρτότητά του. Όλες τις εποχές, από την εποχή της κλασσικής μεταφυσικής μέχρι σήμερα, τον άνθρωπο απασχολούσαν τα οντολογικά και υπαρξιακά ζητήματα. Ο Χάϊντεγκερ έχει γράψει ότι τα βασικά ερωτήματα με τα οπία ασχολήθηκε η κλασσική μεταφυσική, ακόμη και η μεταγενέστερη φιλοσοφία είναι το ερώτημα “γιατί να υπάρχουν τα όντα και όχι το τίποτα”. Όλες οι φιλοσοφικές θεωρίες δημιουργήθηκαν στην προσπάθεια να ερευνηθή το που οφείλεται το κακό το οποίο υπάρχει στον κόσμο. Πρόκειται για τα μεγάλα υπαρξιακά προβλήματα που συνίστανται στα ερωτήματα: “Από που ήλθα; Γιατί με εγέννησαν χωρίς να με ερωτήσουν; Γιατί ζώ; Πώς μπορώ να έχω ελευθερία όταν υπάρχη το δεδομένο της ύπαρξης; Ποιός είναι ο σκοπός της ύπαρξης; Που πορεύομαι; Γιατί υπάρχει θάνατος; Πώς μπορώ να τον υπερβώ;” κ.λ.π. Αν δεν απαντηθούν τα ερωτήματα αυτά ο άνθρωπος θα είναι δυστυχισμένος, παρά την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνικής. Ο άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται τόσο για την παράταση της ζωής, όσο για την υπέρβαση του θανάτου. Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η επιδίωξη της ηδονής, αλλά η επιβίωση της ύπαρξης. Οπότε, τα διάφορα προβλήματα που απασχόλησαν τον άνθρωπο της προηγούμενες εποχές θα τον απασχολήσουν και την νέα χρονική περίοδο.

Το άλλο πρόβλημα είναι το θέμα της παραδόσεως, του πολιτισμού, που συνδέεται με τον χώρο στον οποίο θα ζήση ο άνθρωπος. Και αυτό παίζει σημαντικό ρόλο στην ζωή μας. Σήμερα διαμορφώνονται πολλοί τρόποι παραδόσεως. Είναι ο μαζικός πολιτισμός, τον οποίον θέλουν να επιβάλλουν τα Μ.Μ.Ε. ως ένα νέο τρόπο συμπεριφοράς, παρουσιάζοντας νέα ήθη και παραδόσεις, συνήθως συνδεδεμένα με την υποκουλτούρα. Είναι ακόμη ένας πολιτιστικός μονισμός (CULTURAL MONISM) που συνίσταται στην ένταξη όλων των πολιτισμών σε ένα κυρίαρχο πολιτισμό με σκοπό την αποφυγή των τριβών και των εντάσεων. Επίσης είναι και η πολιτιστική πολυμορφία (CULTURAL PLURALISM), σύμφωνα με την οποία μπορεί να διατηρήται η ετερότητα ενός πολιτισμού, αρκεί να μη καταργείται η κοινωνική συνοχή.

Τα προβλήματα αυτά είναι δυνατόν να λυθούν αν αποκτήσουμε νόημα ζωής, αν λύσουμε τα υπαρξιακά μας προβλήματα και βέβαια αν διαφυλάξουμε την ετερότητα της παραδόσεώς μας, ζώντας όμως στον σύγχρονο κόσμο και απαντώντας στα προβλήματα που δημιουργεί. Άλλωστε, η δική μας παράδοση έχει δυναμικό και όχι στατικό χαρακτήρα. Χρειάζεται ψυχραιμία και συνεργασία όλων των παραγόντων για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της εποχής μας.

Ειδικά η Πόλη και η περιοχή της Ναυπάκτου στα αμέσως επόμενα χρόνια θα δεχθή πολλές προκλήσεις. Μπορώ να σάς ανακοινώσω ότι την 1 Ιανουαρίου, μετά την Δοξολογία, ο Δήμος της Ναυπάκτου είχε μια ωραία και πρωτότυπη πρωτοβουλία. Έγινε μια πανηγυρική Συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου με κύριο θέμα την είσοδό μας στο 2000, κατά την διάρκεια της οποίας αντηλλάγησαν ευχές και έπειτα ευλογήσαμε την βασιλόπιττα. Είχα την τιμή να προσκληθώ σε αυτήν την συνεδρίαση και ακόμη είχα την ευκαιρία, προσφωνώντας και χαιρετίζοντας τον Δήμαρχο και τους Δημοτικούς Συμβούλους να σημειώσω δύο προκλήσεις που θα δεχθούμε ως Ναυπάκτιοι στις αρχές της νέας χιλιετίας.

Η μία ότι μέχρι το 2004 θα ολοκληρωθή η ζεύξη Ρίου και Αντιρρίου, με συνέπεια να περάση πολύς πληθυσμός στην περιοχή μας, κυρίως από την Πελοπόνησο, γι’ αυτό και πρέπει να προετοιμαστούμε για τον σκοπό αυτό.

Η άλλη είναι ότι σύμφωνα με επίσημες βεβαιώσεις, το 2006 η Πάτρα θα χαρακτηρισθή πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης, οπότε θα πρέπη να εργασθούμε από τώρα ώστε στα προγράμματα που θα εκπονηθούν να ενταχθή και η Ναύπακτος με την ευρύτερη περιοχή, λόγω της ιστορίας της, εθνικής και εκκλησιαστικής. Και στα δύο αυτά σημεία χρειαζόμαστε την βοήθεια όλων σας. Από τώρα πρέπει να εργασθούμε.

Με αυτές τις σκέψεις και με τις ευχαριστίες και τα συγχαρητήριά μου για την εκδήλωση αυτή, εύχομαι και πάλι σε όλους σας προσωπική και οικογενειακή χαρά και ευτυχία”.

Ετικέτες: ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ

  • Προβολές: 1417

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance