Γεγονότα καὶ Σχόλια: Δεν υπάρχουν άνθρωποι χωρίς μέλλον - Ευαισθησία με καθυστέρηση

Δεν υπάρχουν άνθρωποι χωρίς μέλλον

Το ερέθισμα για το σχόλιο αυτό έδωσε η εφημερίδα “Το Βήμα”, της 16ης-1-2000, με αφιέρωμά της σε οκτώ μελλοθάνατους των αμερικανικών φυλλακών, τους οποίους ονομάζει “ανθρώπους χωρίς μέλλον”. Ένα από τα κεντρικά σημεία του αφιερώματος ήταν η αντιμετώπιση της ιδέας του θανάτου.

Στην πατερική μας παράδοση η μνήμη του θανάτου δεν εξαντλείται στην φυσική σκέψη, ότι όλοι κάποτε θα πεθάνουμε. Είναι μια πνευματική εμπειρία, αποτέλεσμα της ενέργειας του Θεού μέσα στον άνθρωπο, η οποία απελευθερώνει το νού από κάθε γήϊνο λογισμό.

Αυτός που έχει την μνήμη του θανάτου δεν αισθάνεται “άνθρωπος χωρίς μέλλον”, γιατί προγεύεται την ζωή του μέλλοντος αιώνος και με την αίσθηση αυτής της ζωής αντιλαμβάνεται τον θάνατο. Δεν υπάρχει, άλλωστε, άνθρωπος χωρίς μέλλον, ανεξάρτητα από το τί αισθάνεται κανείς. Ούτε και ο καταδικασμένος από την ανθρώπινη δικαιοσύνη σε θάνατο μπορεί να θεωρηθή έτσι. Η αντίληψη, ότι υπάρχουν άνθρωποι χωρίς μέλλον, είναι αποτέλεσμα μιας υλιστικής θεωρήσεως της ζωής. Το θέμα είναι ότι ο άνθρωπος, ως υπόσταση, δεν πεθαίνει. Το σώμα διαλύεται, αλλά ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σώμα. Ο άνθρωπος που δεν έχει αίσθηση της ζωής του Θεού μέσα του ή δεν φοβάται τον θάνατο, λόγω αναισθησίας, ή διαλύεται μπροστά του ή συμβιβάζεται και προσπαθεί να μη τον σκέφτεται, προκειμένου να μη χάση το ηθικό του. Είναι χαρακτηριστικές οι μαρτυρίες δύο μελλοθανάτων από αυτούς που παρουσιάζει “Το Βήμα”.

“-Σε τρομάζει το να κοιτάς τον θάνατό σου;”

Προσπαθώ να μη το σκέφτομαι. Είναι αρκετά βαρύ από μόνο του να ξέρεις ότι κάποιος σ’ έχει καταδικάσει σε θάνατο. Αλλά αν παραιτηθώ, δεν πρόκειται να με βοηθήσει σε κάτι. Δεν θέλω να είμαι ηττοπαθής, σε στυλ “τι να κάνω αφού, έτσι κι αλλοιώς, θα πεθάνω”, γιατί άμα με πιάσει αυτό τότε είναι που πάω χαμένος”.

Ο άλλος είχε διαφορετική αντιμετώπιση. Στην ερώτηση, αν αποδέχθηκε μέσα του την ιδέα του θανάτου του, απάντησε:

“Έχω την αίσθηση ότι όλοι όσοι γεννιούνται κάποια μέρα πεθαίνουν. Απλώς δεν ξέρεις το πότε. Εγώ ξέρω ότι θα πεθάνω. Δυστυχώς, θα είναι μέσω εκτέλεσης. Δεν είναι κάτι που με φοβίζει. Δεν λέω, θα μου άρεσε να ζήσω ώσπου να γεράσω. Ως τα βαθιά γηρατειά. Αλλά αν έρθει νωρίτερα, δεν μπορώ παρά να τον αποδεχθώ”.

Το θέμα δεν είναι να συμβιβασθή κανείς με την ιδέα του βιολογικού θανάτου, αλλά να τον βιώση ως καθαρτική ενέργεια από όλα τα μάταια και ψευδή που δεν υπάρχουν μετά την επέλευσή του.

Γιατί ο άνθρωπος και μετά τον βιολογικό του θάνατο έχει “μέλλον”.

Ευαισθησία με καθυστέρηση

Όταν ανταποδίδουμε το κακό που μας έκαναν επεκτείνουμε την ενέργειά του στον κόσμο. Ενώ, όταν ανταποδίδουμε καλό αντί κακού, σταματούμε την εξέλιξη του κακού και το εξαφανίζουμε. Αυτή την ευαγγελική εντολή προσεγγίζει μέσα από αρνητικές εμπειρίες ένας μελλοθάνατος του αφιερώματος του Βήματος, ο οποίος έγινε ευαίσθητος μέσα στο πρόβλημά του.

Σχετικά με τη θανατική ποινή είπε: “Έχεις κάποιον που σκοτώνει έναν άλλον. Και εσύ σκοτώνεις αυτόν. Και ύστερα λες ότι είναι κακό να σκοτώνεις”.

Το θέμα, βέβαια, είναι να μη σκεφτόμαστε έτσι όταν επιθυμούμε να απαλλαγούμε εμείς από τον πόνο, αλλά όταν θέλουμε να μη πονέσουν οι άλλοι.

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1437

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance