Ἐπιπτώσεις ἀπὸ μιὰ ἄθρησκη Παιδεία

Με αφορμή την εορτή των Τριών Ιεραρχών, οι οποίοι είναι Πατέρες της Εκκλησίας, αλλά και προστάτες της Παιδείας του έθνους μας, θα διατυπώσω ένα καυτό ερώτημα, το οποίο συνήθως δε συζητείται, όταν από κάποιους τίθεται σε αμφισβήτηση το μάθημα των Θρησκευτικών στα σχολεία. Έχει ξεπερασθή, βέβαια, το σύμπλεγμα της μαχητικής αθεΐας, που δεν ανεχόταν την διδασκαλία της πίστης στα σχολεία. Τώρα τίθεται το πλάγιο ερώτημα -όχι ευτυχώς από το υπεύθυνο Υπουργείο- της χρησιμότητας του μαθήματος, όταν μάλιστα υποχρεώνονται οι μαθητές του Λυκείου να εξετασθούν και σε αυτό προκειμένου να έχουν πρόσβαση στα Πανεπιστήμια. Το ερώτημα είναι: Αν αφαιρέσουμε από το σχολείο τη διδασκαλία της πίστης, τότε ποιό περιεχόμενο θα αποκτήση η μάθηση και η γνώση; Η απάντηση στο ερώτημα δεν είναι απλή και ευκολη. Θα επιχειρήσω να την προσεγγίσω διατυπώνοντας άλλα ερωτήματα.

Μιλάμε πολύ τον τελευταίο καιρό για την απρόσωπη κοινωνία μας, τον ατομικισμό, τις παγερές σχέσεις των ανθρώπων. Αφαιρώντας όμως από το πνευματικό οπτικό πεδίο την προσωπική αρχή του κόσμου, δεν κάνουμε παγερή και απρόσωπη και τη γνώση; Αν ο προσωπικός Θεός (ο Τριαδικός Θεός των Πατέρων μας, ο οποίος ως αλληλοπεριχώρηση αγαπομένων προσώπων “αγάπη εστί”) δεν είναι η αρχή κάθε υπαρκτού, τότε δεν υποτάσσουμε τον κόσμο σε απρόσωπες αρχές και δυνάμεις; Οι οποίες, βέβαια, ως απρόσωπες δεν αγαπούν, οπότε παύει πλέον η αγάπη να βρίσκεται στην ουσία της ζωής μας, είναι άσχετη με τη φύση μας. Διδάσκουμε έναν κόσμο που δυναστεύεται από τεράστιες δυνάμεις, με τις οποίες δεν μπορούμε να συνομιλήσουμε λογικά, γιατί δεν έχουν λογική, ούτε ελευθερία. Κινούνται με βάση μια νομοτέλεια που δεν λαμβάνει υπόψη της τα πάθη μας και τους καημούς μας, τις επιθυμίες και τα οράματά μας. Ο κόσμος όλος μοιάζει με στρατόπεδο συγκέντρωσης αιχμαλώτων. Χωρίς Θεό η ζωή κλείνεται σε συρματοπλέγματα, που προσδιορίζονται από τις τρεις γνωστές διαστάσεις του χώρου, ενώ η τέταρτη διάσταση (ο χρόνος) μετρά τη φθορά και την εξαφάνισή της. Η κτίση προκαλεί υποσυνείδητα τον τρόμο εχθρού, που θέλουμε να υποτάξουμε και να εκμεταλλευθούμε σαν αφέντες τον δούλο.

Με αυτές τις “πνευματικές” προϋποθέσεις η σωματική ηδονή, το χρήμα και η κυριαρχία πάνω στους άλλους, η δύναμη και η δόξα, γίνονται “αρετές”, επιδιωκόμενοι στόχοι, σύμβολα ζωής. Αυτές όμως οι “αρετές” συνιστούν την εξαθλίωση του ανθρώπου.

Είναι γεγονός ότι η παιδεία που δίνουμε στους νέους, όταν δεν είναι ολοκληρωμένη, γεννά τρομακτικά προβλήματα. Δεν τα επιδιώκει και δεν τα θέλει, όμως είναι φυσική συνέπεια της μονομέρειάς της. Δυστυχώς έχουμε φθάσει στο σημείο να γίνη κοινή συνείδηση της πλειονότητας των διανοουμένων, ότι η σύνδεση της κτίσης με το Θεό και η νοηματοδότηση της επιστήμης από τη θεολογία είναι σκοταδισμός. Στον “ανεξάρτητο” δυτικοτραφή διανοούμενο αυτό θυμίζει μεσαίωνα και θεοκρατία, γιατί έχει γίνει ανίκανος να ξεπεράση τα αυτονόητά του και να προσεγγίση ελεύθερος τις ρίζες του. Άλλη βέβαια είναι η μέθοδος με την οποία γνωρίζουμε την κτίση και άλλη αυτή με την οποία γνωρίζουμε το Θεό. Δεν μπορεί ο θεολόγος να εκφέρη γνώμη για επιστημονικά θέματα με βάση την θεολογία του, ούτε ο επιστήμονας για θεολογικά θέματα με βάση την επιστήμη του. Συνδέονται όμως, η επιστήμη και η θεολογία στον άνθρωπο, ο οποίος κινείται με τις σωτικές αισθήσεις και την λογική μέσα στον κόσμο, αλλά η φυσική ζωή του νού του είναι η διαμονή του “εν τω Θεώ”. Έτσι δεν μπορούμε ακίνδυνα (όχι μόνο για το αιώνιο μέλλον μας, αλλά και για την υγεία της κοινωνίας μας) να αποσυνδέουμε την αγωγή των μελλοντικών επιστημόνων από την πίστη και την επιστήμη από τη θεολογία. Οι συνέπειες είναι τραγικές. Το τραγικότερο, βέβαια, είναι ότι πολλοί αγωνιούν βλέποντας τα συμπτώματα, αγνοούν όμως - ή θέλουν να αγνοούν - τις εσωτερικές αιτίες των συμπτωμάτων.

π.Θ.Α.Β.

  • Προβολές: 1131

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance