Γεγονότα καὶ Σχόλια: Καταστροφή και φιλοκτημοσύνη - Τηλεόραση και θρησκευτική συνείδηση

Καταστροφή και φιλοκτημοσύνη

“Ό,τι σκοτώνεις, είναι για πάντα δικό σου”. Δεν ξέρω αν αυτή η φράση είναι στίχος σύγχρονου τραγουδιού ή δήλωση κάποιου “δημοφιλούς” εγκληματία, που σκότωσε, τυφλωμένος από το πάθος του, αγαπημένο του πρόσωπο. Είναι πάντως μια φράση που ανατριχιάζει κανείς, όταν την βλέπει γραμμένη με μεγάλα γράμματα πάνω σε μαθητικό θρανίο.

Το νόημά του με πιο πολλές λέξεις -άν η αποκρυπτογράφησή του είναι σωστή- θα μπορούσε να γραφή ως εξής: “Ό,τι σκοτώνεις”, αδιάκριτα, είτε είναι ζωή, είτε ο,τιδήποτε άλλο, “είναι για πάντα δικό σου”, επειδή εσύ το εξουδετέρωσες, εσύ το αχρήστευσες, εσύ το έκανες να μην υπάρχη. Νεκρό δεν μπορεί πλέον να αντιδράση, να αποδράση, να κινηθή ελεύθερα· είναι για πάντα δικό σου. Ο φόνος εδώ συνδέεται με την φιλοκτημοσύνη και την αδυναμία να αρθή ο σταυρός της ελευθερίας του άλλου. Η σύνδεση αυτή, στη συγκεκριμένη φράση, υποκρίνεται το πάθος της αγάπης. Όχι βέβαια το απαθές πάθος της ανιδιοτελούς αγάπης, αλλά της φίλαυτης αγάπης, που θέλει να καταναλώνη φιλήδονα, ό,τι η επιθυμία λυσσωδώς επιδιώκει να θηρεύση. Άλλωστε, η “θήρα” (τό κυνήγι) συνδέεται με φόνους. Η ύπαρξη αυτής της νοσηρής αγάπης σημαίνει νέκρωση της ευαισθησίας απέναντι σε ό,τι ζη και αυτεξούσια κινείται. Δεν μπορεί να συνυπάρχη με τον σεβασμό της άλλης ύπαρξης. Κυριαρχεί η απαίτηση όλα να είναι κτήμα ενός σκοτεινού συναισθήματος με βιολογική βάση.

Αυτή η καταστρεπτική πράξη έχει μέσα της την ύβρη εναντίον του δημιουργού, τον σφετερισμό της εξουσίας του Θεού. Μόνο που ο Θεός δεν σκοτώνει. Είναι αυτός που κρατά την πνοή μας, αλλά δεν θέλει “τόν θάνατο του αμαρτωλού, ως το επιστρέψαι και ζήν αυτόν”. Θέλησή Του είναι η ζωή. Ο φόνος είναι κίνηση αντίθετη προς την ορμή του θελήματός Του, που έφερε τα όντα από την ανυπαρξία στην ύπαρξη.

Τελικά, είναι δυσκολοκατόρθωτο πράγμα η βίωση της προσωπικής ελευθερίας, η οποία συνυπάρχει αδιαίρετα με το σεβασμό της ελευθερίας των άλλων. Είναι, επίσης, έξω από την οπτική πολλών ανθρώπων η αληθινή αγάπη, η οποία δεν δεσμεύει, δεν τραυματίζει, πολύ περισσότερο, δεν σκοτώνει, αλλά θυσιάζεται, χωρίς να απαιτή τίποτα, παρά μόνο την προκοπή των άλλων, η οποία είναι δυνατή μόνο μέσα σε ατμόσφαιρα ελευθερίας.

Ο εφηβικός νούς, που ζωγράφισε στο θρανίο τα συναισθήματα που τον έπνιγαν, δεν ήταν ικανός να καταλάβη πώς “ό,τι σκοτώνεις δεν ήταν ποτέ στην πραγματικότητα δικό σου”, ούτε επίσης μπορούσε να σκεφθή πώς “γιά ό,τι σκοτώνεις θα είσαι για πάντα ο φονιάς του”, εκτός και αν περάσης από το λουτρό της μετάνοιας, που ανακαινίζει την φύση και αποκαθιστά τα πάντα στην αρχική τους ακεραιότητα με τη δύναμη της Αναστάσεως.

Τηλεόραση και θρησκευτική συνείδηση

Στις μέρες της Μ. Εβδομάδος και του Πάσχα, γνωστοί γελωτοποιοί της τηλεόρασης, έφθασαν στο έσχατο όριο της ασέβειας, παίρνοντας ως υλικό για τις εκπομπές τους, γεγονότα από την ζωή του Χριστού, όπως ο Μυστικός Δείπνος, η δίκη του Χριστού ενώπιον του Πιλάτου και η άρνηση του Πέτρου.

Στεγνοί από πηγαίο χιούμορ συνέδεσαν τετριμμένες πολιτικές υποθέσεις με την ιστορία της σωτηρίας, περιμένοντας “νά βγάλουν γέλιο” από την σκωπτική αποϊεροποίηση ιερών γεγονότων και προσώπων.

Ένα ερώτημα μόνο θα εκφράσω, χωρίς άλλα σχόλια: Υπάρχει Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο που σέβεται την θρησκευτική συνείδηση των χριστιανών τηλεθεατών;

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1570

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance