Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου: «Νέα Τάξη, Εκκλησία και αριστερά»

Ως επίμετρον για την όλη στάση της Εκκλησίας ως προς την απάλειψη του θρησκεύματος από τις ταυτότητες και την πρότασή της για διεξαγωγή δημοψηφίσματος, ώστε ο λαός να αποφανθή επι του θέματος αυτού, θα μπορούσα να σχολιάσω ένα άρθρο του Δημήτρη Τούμπανη, με θέμα «Νέα Τάξη, Εκκλησία και αριστερά», που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «ΑΡΔΗΝ» (Σεπτέμβριος 2001).

Στην ουσία το άρθρο αυτό με μια αριστερή προβληματική κρίνει την «Αριστερά» για την στάση την οποία τήρησε πάνω σε αυτό το θέμα που απασχόλησε τον λαό για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Βέβαια, δεν συμφωνώ με όλες τις θέσεις του αρθρογράφου, όμως είναι σημαντικά τα στοιχεία που προσφέρει, γι’ αυτό και κάνω αυτήν την ανάλυση.

Κατ’ αρχάς ο αρθρογράφος επικρίνει την «Αριστερά», διότι δεν έλαβε σαφή στάση απέναντι στο ηλεκτρονικό φακέλλωμα, στο οποίο περιλαμβάνονται η φυλετική και εθνική προέλευση, τα πολιτικά φρονήματα, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις, η συμμετοχή σε σωματεία και συνδικαλιστικές οργανώσεις κλπ. Ενώ θα έπρεπε να ξεσηκωθή η «Αριστερά» εναντίον αυτής της νοοτροπίας «δεν κούνησε ούτε το δακτυλάκι της. Αντίθετα, βρήκε ότι οι αντιρρήσεις της Εκκλησίας θέτουν σε κίνδυνο το απόρρητο των προσωπικών μας δεδομένων, και επιπλέον τα ανθρώπινα δικαιώματα των θρησκευτικών μειοψηφιών».

Έπειτα σαφώς λέγεται στο άρθρο ότι η κίνηση εναντίον της Εκκλησίας ξεκίνησε από ξένα Κέντρα, και αυτό αποδεικνύεται από το ότι η προσπάθεια διαγραφής του θρησκεύματος από τις ταυτότητες τέθηκε στην αρχή από το Υπουργείο Εξωτερικών, με την συγκρότηση Ειδικής Επιτροπής, της οποίας Πρόεδρος ορίστηκε ο κ. Μιχάλης Σταθόπουλος, πριν βέβαια γίνει Υπουργός Δικαιοσύνης. Φαίνεται σαφώς ότι πρόκειται για την νοοτροπία της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης πραγμάτων, κατά την οποία «δεν υπάρχει χώρος για έθνη, εθνικές οικονομίες, εθνικές νομοθεσίες, εθνικές κυβερνήσεις, εθνικούς στρατούς, εθνικούς πολιτισμούς, εθνικές θρησκείες κλπ.». Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι είναι «ντροπή» για την «Αριστερά» να στηρίζη αυτήν την νοοτροπία. «Ακόμη και η ανοχή και η ουδετερότητα ισοδυναμεί με προσφορά υπηρεσιών στην νέα τάξη και καταπρόδωση του ελληνικού λαού».

Ακόμη σημειώνει ο αρθρογράφος ότι κατά την Νέα Τάξη η Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελεί εμπόδιο στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, η οποία προωθείται. Ακριβώς για τον λόγο αυτό δεν επιδιώκεται η κατάργηση της θρησκείας και της Εκκλησίας, αλλά η παγκοσμιοποίησή της, να την φέρουν στα μέτρα τους. Δηλαδή επιδιώκουν να απωλέση η Ορθόδοξη Εκκλησία την μοναδικότητα και απολυτότητά της και να παγκοσμιοποιηθή, γιατί μια τέτοια παγκοσμιοποιημένη Εκκλησία υπηρετεί κατά τον καλύτερο τρόπο τούς σκοπούς της Νέας Τάξης.

Υποστηρίζεται από τον αρθρογράφο ότι οι μαρξιστές δεν πρέπει να πέσουν στην παγίδα να διαιρέσουν τούς εργάτες σε άθεους και πιστούς, αλλά να προχωρήσουν στην ανατροπή του καπιταλισμού. Μάλιστα, χρησιμοποιώντας απόψεις του Μαρξ και του Έγκελς, ισχυρίζεται ότι αλλού πρέπει να στρέψη το ενδιαφέρον της η «Αριστερά» και όχι στην πολεμική εναντίον της Εκκλησίας, η οποία πολεμική μπορεί να έχη και τα αντίθετα αποτελέσματα. Όμως «η "Αριστερά", δυστυχώς, κάνει σήμερα το αντίθετο: υποτάσσει και θυσιάζει την ταξική πάλη, της οποίας κορυφαία στιγμή είναι η πάλη ενάντια στην ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση και την νέα τάξη, σε μια κάλπικη και υποκριτική πάλη ενάντια στην Εκκλησία, η οποία όχι μόνο προκαλεί βαθιές διασπάσεις στο μέτωπο των εργαζομένων αλλά, στην συγκεκριμένη στιγμή, υπηρετεί την προσπάθεια αναμόρφωσης του θρησκευτικού περιβάλλοντος σύμφωνα με τούς σχεδιασμούς και τις ανάγκες της νέας τάξης».

Ο αρθρογράφος ισχυρίζεται ότι θα πρέπη η «Αριστερά» να πρωτοστατήση και να προτείνη ένα δημοψήφισμα, αφού πάγιο αίτημά της είναι να αποφασίζη ο κυρίαρχος λαός, εκτός βέβαια και εάν «"ο κυρίαρχος λαός" είναι μια μπούρδα για λαϊκή κατανάλωση και τις αποφάσεις πρέπει να τις παίρνουν κάποιοι "φωτισμένοι" και να τις επιβάλλουν "στην αμόρφωτη και καθυστερημένη πλεμπάγια"». Η «Αριστερά» έχασε την ευκαιρία να μιλήση για δημοψήφισμα ακόμη και για τον χωρισμό Κράτους και Εκκλησίας. Έτσι έχασε «μια μοναδική ευκαιρία να παρέμβει, να αξιοποιήσει την λαϊκή διαμαρτυρία και να πλατύνει την αντίσταση...», έχασε την ευκαιρία να επέμβη δυναμικά και δημιουργικά «να καταγγείλει τις ασυνέπειες και τις υποχωρήσεις της εκκλησιαστικής ηγεσίας, να εξηγήσει στους Χριστιανούς εργαζομένους τις δικές της θέσεις, μεταχειριζόμενη με σεβασμό τις όποιες θρησκευτικές τους πεποιθήσεις».

Όμως αντί να κάνη ένα τέτοιο έργο «η "Αριστερά" προτιμά να κάνει αντιθρησκευτικές μπουρμπουλήθρες αντιπαραθέτοντας τα μικρά πρωτοπόρα τμήματα της εργατικής τάξης και της νεολαίας στις λαϊκές μάζες. Και τι μπορεί να πετύχει μ’ αυτό; Τίποτ’ άλλο απ’ το να περάσουν τα σχέδια του Σημίτη και των πατρώνων του. Απ’ το να κερδίσει η νέα τάξη ακόμα μια νίκη.

Αυτή η στάση είναι ένας διασυρμός της Αριστεράς. Ένα άλμα στην αυτο-εκμηδένισή της.

Σήμερα δεν είναι οι θρησκείες αλλά η νέα τάξη η μέγιστη απειλή, ο μέγιστος εχθρός της ανθρωπότητας. Δεν είναι Αριστερός, ούτε δημοκράτης, αυτός που δεν υποτάσσει κάθε μερικό και δευτερεύον ζήτημα όπως είναι και η θρησκεία, στο κύριο, που είναι ο αγώνας ενάντια στον σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο ιμπεριαλισμό και την νέα του παγκόσμια τάξη, που καταστρέφει την χώρα, τον λαό της, και τους λαούς όλου του κόσμου».

Παρουσίασα αυτές τις βασικές θέσεις του αρθρογράφου, ώστε να δούμε και μια άλλη όψη και μια διαφορετική προοπτική, ώστε να μη ισχυριζόμαστε άκριτα ότι ο όλος ο αγώνας που έκανε η Εκκλησία για τις ταυτότητες και το δημοψήφισμα ήταν «τρίχες», όπως ελέχθη δημόσια.

Εγώ τουλάχιστον είδα το θέμα μέσα από την προοπτική ότι δεν μπορούμε να συνεργούμε στο να παγκοσμιοποιηθή η Εκκλησία, δηλαδή να θεωρηθή το δεκανίκι για να κυριαρχήση η Νέα Τάξη πραγμάτων με την όλη νοοτροπία που την διακρίνει.

  • Προβολές: 1202

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance