Γεγονός καὶ Σχόλιο: «Τα Χριστούγεννα της μελαγχολίας»

Με τον τίτλο αυτόν δημοσιεύθηκε κείμενο στην «Ελευθεροτυπία» μετά τις εορτές των Χριστουγέννων (Λήδα Παπαδοπούλου 4-1-2003) και αναφέρεται σε στοιχεία που έδωσε η βρετανική εφημερίδα «Ομπσέρβερ» για την λεγόμενη «μελαγχολία των γιορτών». Σύμφωνα με τα στοιχεία, που προέρχονται από την φιλανθρωπική οργάνωση των Σαμαρειτών «πάνω από το 60% του πληθυσμού βρίσκουν κάποια πλευρά των Χριστουγέννων καταπιεστική ή καταθλιπτική». Μάλιστα αναφέρεται ότι οι κλήσεις βοήθειας προς την οργάνωση μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς αυξάνονται κατά 17 %.

Δίνονται πολλές ερμηνείες του φαινομένου αυτού. Η μία είναι ότι «τά Χριστούγεννα λειτουργούν ως μεγεθυντικός φακός των προβλημάτων μας, θυμίζοντάς μας παράλληλα παλιότερες καλύτερες εποχές», ιδιαίτερα σε ανθρώπους που εκείνο τον καιρό αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα. Η άλλη ότι τα Χριστούγεννα μας βάζουν στους παραδοσιακούς και οικογενειακούς μας ρόλους τους οποίους αναλάβαμε από την παιδική μας ηλικία και έτσι δίνουν την ευκαιρία «γιά να βγουν στην φόρα απωθημένα ετών ή και δεκαετιών». Η τρίτη είναι οι μεγάλες προσδοκίες που έχουμε για το πώς θα περάσουμε τις ημέρες αυτές, που δεν πραγματοποιούνται και είναι φυσικό ότι «η φαντασία αποδεικνύεται πλουσιότερη από την πραγματικότητα», οπότε δημιουργούνται γκρίνιες. Και η τέταρτη είναι «ο αναπόφευκτος απολογισμός που γίνεται στο τέλος του χρόνου» και μάλιστα γίνεται αυτό πιο πιεστικό όσο περνούν τα χρόνια.

Το γεγονός είναι ότι ο άνθρωπος είναι πλασμένος με υψηλές και μεγάλες προδιαγραφές, έχει δημιουργηθή για να φθάση στην θέωση. Οι εορτές, όπως τις έχει καθορίσει η Εκκλησία, αποβλέπουν στον βαθύτερο αυτόν σκοπό. Όταν όμως ο άνθρωπος εορτάζη αυτά τα γεγονότα εξαντλώντας το ενδιαφέρον του μόνον σε υλικές και κοσμικές χαρές, το πνεύμα του δεν μπορεί να αναπαυθή και τότε αναπτύσσεται η απογοήτευση. Αυτή η απογοήτευση μοιάζει με την απογοήτευση που αισθάνεται ο άνθρωπος όταν βγαίνη από τον χώρο μιας πολύωρης εξαντλητικής διασκέδασης, η οποία όμως του άφησε άλυτα τα υπαρξιακά προβλήματα, τον άφησε σε ένα υπαρξιακό κενό και σε ένα βαθύτατο πόνο.

Αν θέλη να δη κανείς γιατί ο Χριστιανός αισθάνεται απελπισμένος μετά από τέτοιες εορταστικές εκδηλώσεις, ας διαβάση το «Εορτοδρόμιο» του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, μέσα στο οποίο φαίνεται ο σκοπός των εορτών αυτών και ο τρόπος του αληθινού εορτασμού και τότε θα εντοπίση το πρόβλημα. Επομένως, το πρόβλημα της μελαγχολίας των εορτών δεν ερμηνεύεται ψυχολογικά, αλλά πνευματικά, θεολογικά.

Ν.Ι.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΟ

  • Προβολές: 1338

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance