Ασφάλεια - Ανασφάλεια - Αιωνιότητα

“"Περισσότερη ασφάλεια" ζητούν στις δημοσκοπήσεις οι φοβισμένοι που εκ παραδρομής τους αποκαλούν "πολίτες". Δεν αντιλέγω! Θα δεχόμουνα έναν απόλυτο άρχοντα (μέ στρατούς, αστυνομίες, ασφαλίτες) αφού πρώτα μαχαίρωνε θανάσιμα τον Χάρο.

Να πεθάνει ο θάνατος! Αυτό είναι το αληθινό αίτημα όλων εμάς που ζητάμε προστασία και ασφάλεια.

Διότι τί να την κάνω, κύριος, την ολοκαίνουρια Πόρσε, αν είναι γραφτό την άλλη εβδομάδα να ανταμώσω τον Χάρο σε μια κολόνα της ΔΕΗ;

Ή τί να την κάνω την έπαυλη αν του έρθη του Εγκέλαδου και εξηγηθεί 25 Ρίχτερ; Πώς να χαρώ το κότερο αν ο Ποσειδώνας δεν με διαβεβαιώνει ότι δεν θα κάνει 12 μποφόρ;

Δεν είναι άδικο, κύριος, να ’χω κάνει τόσες οικονομίες για να πάει η κόρη μου στον "Μωραΐτη" και εκείνη να βαράει τρία φιδάκια ηρωΐνη την ημέρα από 14 χρόνων;

Δεν είναι απαράδεκτο, κύριος, να πηγαίνω στο γιατρό, γιατί είχα έναν ψιλόβηχα να μου δώσει σιροπάκι και η ακτινογραφία να λέει: "καρκίνος του πνεύμονος";” (Ανδρέας Ρουμελιώτης, “Ελευθεροτυπία” 5-12-02).

Αν και ο προβληματισμός αυτός εκ πρώτης όψεως φαίνεται ευδαιμονιστικός, δηλαδή να μην υπάρχει ο θάνατος και “ες αεί να ευφραινόμαστε καθ’ ημέραν λαμπρώς”, νομίζουμε όμως ότι τελικά φανερώνει την δίψα κάθε ανθρώπου για πραγματική ζωή.

Ο Γέροντας Σωφρόνιος αναφέρεται στο ίδιο θέμα από σκοπιά ησυχαστική:

“...Είπον εις εαυτόν: "Έχω εισέτι ενώπιόν μου ολόκληρον ζωήν ίσως τεσσαράκοντα και πλέον έτη πλήρη δράσεως... Και τί λοιπόν;". Αίφνης ήλθεν απάντησις μη επινοηθείσα υπ’ εμού: "Εάν και χίλια έτη... ύστερον τί;". Και τα χίλια έτη εις την συνείδησίν μου ελάμβανον πέρας πριν ή ο λογισμός λάβη μορφήν.

Πάν το υποκείμενον εις την φθοράν ενεφανίζετο ως μη έχον αξίαν δι’ εμέ. Ότε έβλεπον τους ανθρώπους, τότε, πριν ή σκεφθώ τι περί αυτών, έβλεπον αυτούς υπό το κράτος του θανάτου, αποθνήσκοντας, και η καρδία μου επληρούτο ευσπλαγχνίας προς αυτούς. Δεν επεθύμουν ούτε δόξαν εκ των "θνητών", ούτε εξουσίαν επ’ αυτών, δεν ανέμενον την αγάπην αυτών. Κατεφρόνουν τον υλικόν πλούτον και δεν εξετίμων ιδιαιτέρως την διανόησιν, ως μη δυναμένην να δώση απάντησιν εις την αναζήτησίν μου. Εάν προσέφεραν εις εμέ αιώνας ευδαίμονος ζωής, δεν θα εδεχόμην αυτούς. Το πνεύμα μου απήτει αιωνίαν ζωήν και η αιωνιότης, ως αντελήφθην βραδύτερον, ίστατο ενώπιόν μου αναγεννώσα εμέ εναργώς. Ήμην τυφλός, άνευ επιγνώσεως. Η αιωνιότης έκρουε την θύραν της ψυχής μου, της εκ του φόβου κεκλεισμένης εν εαυτή (πρβλ. Αποκ. γ' 18-20).” (“Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί”, Ιερά Μονή Έσσεξ Αγγλίας, 1992).

Χ.Α.Μ.

  • Προβολές: 1162

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance