Ἐπίκαιροι Σχολιασμοί: Ορθόδοξοι Χριστιανοί κι αντιπολεμικές κινητοποιήσεις

του Πρωτ. π. Θωμά Βαμβίνη

Στον καιρό που ο Πρόεδρος Μπούς απειλεί με πόλεμο τον δικτάτορα Σαντάμ, ποιά μπορεί να είναι η στάση ενός Ορθόδοξου Χριστιανού απέναντι στις κινητοποιήσεις για την ειρήνη; Ο ίδιος γνωρίζει πολύ καλά ποιές είναι οι βασικές αιτίες που προκαλούν τους πολέμους και τις ταραχές μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες και ανάμεσα στα έθνη. Γνωρίζει επίσης ότι η ειρήνη έχει πολλές μορφές και ποιότητες και ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μια πολύ χονδροειδή αντίληψη γι’ αυτήν. Ειρήνη θεωρούν την απουσία του στρατιωτικού πολέμου, γι’ αυτό συνήθως τα κινήματα που οργανώνουν για την ειρήνη εξαντλούν το νόημά τους σε αντιπολεμικές εκδηλώσεις. Προσπαθούν να αποτρέψουν την εμφάνιση ενός συμπτώματος μιας ασθένειας, της οποίας τα μικρόβια πολλαπλασιάζονται ιλιγγιωδώς μέσα στο σώμα της ανθρωπότητας, χωρίς να μπορούν να θεραπεύσουν την αιτία που το προκαλεί.

Η Εκκλησία διδάσκει και ζεί μια ειρήνη διαφορετικής ποιότητας. Για την διαφορετικότητα αυτής της ειρήνης αρκεί να θυμίσουμε αυτό που είπε ο Χριστός στους μαθητές Του: “Ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν· ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν” (Ιωάνν. 14, 27). Η ειρήνη που δίνει ο Χριστός είναι τελείως διαφορετική από την ειρήνη που δίνει ο κόσμος. Είναι τελείως άλλης ποιότητας. Γι’ αυτό στη συνέχεια του λόγου που προαναφέραμε ο Χριστός λέει: “Μη ταρασσέσθω υμών η καρδία μηδέ δειλιάτω”. Η καρδιά ταράσσεται από εσωτερικούς φόβους και δειλιάζει από εξωτερικές απειλές. Οπότε είναι φανερό ότι η ειρήνη που δίνει ο Χριστός δεν έχει ως προϋπόθεση την απουσία των εξωτερικών απειλών, ούτε ακόμη την απουσία εσωτερικών προσβολών από ταραχοποιούς λογισμούς, που θέλουν να φοβίσουν την ψυχή. Η ψυχή στην οποία κατοικεί ο Θεός απολαμβάνει την ειρήνη των λογισμών, διότι κρατά μέσα της απλά νοήματα των πραγμάτων, χωρίς φανταστικές περιπλοκές, και θεωρεί δικούς της μόνο τους απλούς και φωτεινούς λογισμούς που εμπνέει η χάρη του Θεού. Δεν “συνδυάζεται” με λογισμούς που προκαλούν σύγχυση και παράλογο φόβο. Αποστασιοποιείται από αυτούς, αδιαφορεί για την ύπαρξή τους. Είναι λογισμοί σύνθετοι, “συνδυασμένοι” με πάθη ή με δαιμονικά παράσιτα που παρεμβάλλονται στη φαντασία. Με λίγα λόγια η ειρήνη για την οποία μιλά η Εκκλησία είναι “καρπός του Αγίου Πνεύματος”, ο οποίος ωριμάζει μέσα σε ψυχή η οποία μαθαίνει – μέ την τήρηση των εντολών του Χριστού– να συμβιώνη με το Άγιο Πνεύμα.

Ας προσγειωθούμε όμως στην παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα, συγκεκριμένα στην απειλή από τους “δοκούντας άρχειν του Πλανήτου” ενός πολέμου υπέρ της “ειρήνης” και της “δικαιοσύνης” – όπως τις εννοούν αυτοί– αλλά και υπέρ της ελευθερίας του ιρακινού λαού, που καταπιέζεται από τον “ταραχοποιό” της “παγκόσμιας τάξης” Σαντάμ Χουσεΐν. Προφανώς μέσα στην διπλωματία των ισχυρών της γης οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Έχει χαθεί τελείως εκείνη η πρωτόγονη ειλικρίνεια, που έλεγε τα πράγματα με το όνομά τους. Ο πρωτόγονος ισχυρός π.χ. σήμερα θα έλεγε: επειδή είμαι πιο δυνατός, και το συμφέρον μου είναι να έχω στην κυριαρχία μου τα πετρέλαια του Περσικού κόλπου, επιτίθεμαι. Δεν με ενδιαφέρει το καταπιεστικό καθεστώς της Βαγδάτης, ούτε τα πυρηνικά, ούτε τα χημικά όπλα του Σαντάμ. Άλλωστε, αν έχη τέτοια, από εμάς τα προμηθεύτηκε. Τώρα, όμως, που ο πολιτισμός μας προχώρησε, χάρη κυρίως στην εξάπλωση του Χριστιανισμού, δεν μπορούν οι ισχυροί της γης να εκφράζονται έτσι, γιατί δεν θα θεωρούνται πλέον πολιτισμένοι και δεν θα βρίσκουν εύκολα συμμάχους για τις επιχειρήσεις τους. Οπότε υποκρίνονται τους προστάτες της ανθρωπότητος, τους επιτηρητές της παγκόσμιας τάξης.

Τα πράγματα αποδεικνύουν ότι η νοοτροπία αυτή των πλανηταρχών και των συνοδοιπόρων τους έχει ως μόνο αντίδοτο τη δύναμη και τον όγκο των αντιπάλων τους. Διότι επηρεάζεται μόνο από ό,τι θεωρούν αξιόλογο οι “πλανητάρχες”. Δεν την κλονίζουν ιδέες και λόγια. Άν, λοιπόν, αισθανθούν μόνοι μέσα στην κατακραυγή της παγκόσμιας κοινότητας, ίσως αλλάξουν σχέδια. Αυτό είναι κάτι που φάνηκε ότι μπορεί να συμβή μετά από τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια που πραγματοποιήθηκαν σε όλο τον κόσμο το Σάββατο 15 Φεβρουαρίου 2003. Την επόμενη μέρα στα δημοσιεύματα του τύπου φάνηκε μια μικρή ελπίδα, ότι μπορεί τουλάχιστον να αναβληθή η αδικαιολόγητη επίθεση εναντίον του Ιράκ. Ήταν χαρακτηριστικός ο κεντρικός τίτλος της εφημερίδας Το Βήμα: “Παγκόσμιο μέτωπο για την ειρήνη / Στο ψυγείο ο πόλεμος”. Αυτό το γεγονός επιβάλλει την συμμετοχή όσο το δυνατόν μεγαλύτερου πλήθους στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις. Ο Πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας αντέδρασε στη μεγάλη διαδήλωση που έγινε στο Λονδίνο λέγοντας: Συγκεντρώθηκαν 500 χιλιάδες διαδηλωτές. Περισσότεροι όμως έχουν χάσει τη ζωή τους εξ αιτίας του Σαντάμ. Με αυτή τη σύγκριση έδειξε ότι υπολογίζει το πλήθος αυτών που αντιδρούν στα σχέδιά του. Αυτό επιβάλλει και σε έναν Ορθόδοξο Χριστιανό να μην απουσιάζη από τέτοιου είδους διαμαρτυρίες. Είναι αυτόνόητο, βέβαια, ότι ο Χριστιανός δεν στέκεται μόνο σ’ αυτές, γιατί αφ’ ενός μεν αισθάνεται ότι δεν εκφράζουν πλήρως το ήθος του, αφ’ ετέρου δε διότι δεν τις θεωρεί ως τις πλέον αποτελεσματικές.

Ο Ορθόδοξος Χριστιανός δραστηριοποιείται σε τρία επίπεδα. Στο πρώτο, εκφράζει με αποφασιστικότητα και ευπρέπεια μαζί με όλο το λαό την αντίθεσή του σε παράνομα και απάνθρωπα σχέδια των ισχυρών της γής. Στο δεύτερο, επιτίθεται προσωπικά στους ταραχοποιούς της οικουμένης με ταπεινή προσευχή. Ζητά από τον Θεό την προστασία όλων των αδυνάτων και τον φωτισμό όλων των ηγετών της γης που παίρνουν κρίσιμες αποφάσεις. Γνωρίζει την δύναμη της προσευχής, η οποία δεν είναι φυγή ή πράξη αδυναμίας, αλλά πάλη με το κακό, το οποίο θέλει συνεχώς να εδραιώνη την κυριαρχία του στον κόσμο. Στο τρίτο επίπεδο, διδάσκεται από το κακό που διαπιστώνει γύρω του μεγεθυμένο. Βλέπει στις διπλωματικές και στρατιωτικές δραστηριότητες των ισχυρών της γης τα ενάρετα προσωπεία του κακού. Βλέπει, για παράδειγμα, το πώς μπορεί κανείς με την πρόφαση της ασκήσεως της αρετής να εξυπηρετή ιδιοτελείς και άνομους σκοπούς. Είναι φανερό ότι κάτω από την μέριμνα για την ασφάλεια του κόσμου από τον επικίνδυνο δικτάτορα Σαντάμ Χουσεΐν κρύβεται η επιθυμία για εκμετάλλευση των πετρελαίων του Ιράκ. Μέσα στις καθημερινές μας σχέσεις πόσες φορές δεν συμβαίνουν τέτοιες “ηθικά δικαιωμένες” ανίερες επιθέσεις. Πόσες φορές, για παράδειγμα, η δήθεν αγάπη για την “αλήθεια” και την “ειλικρίνεια” δεν δίνει το “ηθικό έρεισμα” και την κάλυψη σε κάποιους “ενάρετους” για να καταρρακώσουν την τιμή και την υπόληψη ανθρώπου που φθονούν ή που θεωρούν εμπόδιο σε κάποια σχέδιά τους;

Η οικουμένη είναι εικόνα του ανθρώπου και ο άνθρωπος εικόνα της οικουμένης. Ο Ορθόδοξος Χριστιανός πολεμά το παγκόσμιο κακό κατ’ αρχήν μέσα του, ταυτόχρονα όμως προσεύχεται για όλο τον κόσμο και δεν κρύβει την αντίθεσή του – μέ ποικίλες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας– σε επιλογές που βλάπτουν έστω και κάποιους “ελάχιστους αδελφούς”, που κατοικούν σε οποιοδήποτε σημείο της γής.

Ετικέτες: ΕΠΙΚΑΙΡΟΙ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΙ

  • Προβολές: 1328

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance