Παναγιώτη Μελικίδη: Περί Αποκαλύψεως

του Παναγιώτη Μελικίδη

Τον Ιανουάριο κυκλοφόρησε ένθετο κυριακάτικης Εφημερίδας, η οποία με αφορμή το γεγονός ότι ο αύξων αριθμός του περιοδικού ήταν το 666, κάποιες από τις σελίδες του ειρωνευόταν τις ακραίες θέσεις και εκδηλώσεις ορισμένων, οι οποίοι αντιτίθενται στην χρήση του αριθμού αυτού. Παρατηρώντας με ψυχραιμία τα πράγματα νομίζω ότι, όπως καταδικάζεται η “αριθμοφοβία” ορισμένων, έτσι θα πρέπη να καταδικαστή και η επιπόλαιη αντιμετώπιση μερικών δημοσιογράφων, οι οποίοι “ελαφρά τη καρδία” ακυρώνουν το βαθύτερο νόημα της Αποκάλυψης και υποβιβάζουν την σημασία της, μένοντας τόσο στην επιφάνεια όσο και στις γνώσεις, που αποκόμισαν από τα Θρησκευτικά του Γυμνασίου. Σχετικά με τον αριθμό που καλύπτει το όνομα του Αντιχρίστου και τη θεολογία του πράγματος, μπορεί ο αναγνώστης να πληροφορηθή έγκυρα από σχετικά κεφάλαια, που υπάρχουν στο βιβλίο “Ανατολικά” του Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ.κ. Ιεροθέου. Στο σημείωμα αυτό θα καταγράψουμε, με κάθε δυνατή συντομία, τη θέση της Αποκαλύψεως στον κανόνα της Καινής Διαθήκης, για να καταδείξουμε ότι δεν αποτελεί και το ευκολότερο εγχείρημα η ερμηνεία του θεόπνευστου αυτού κειμένου.

Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση η “Αποκάλυψη” γράφηκε από τον Ευαγγελιστή Ιωάννη στο βραχώδες νησί του Αιγαίου, την Πάτμο, που αποτελούσε τόπο εξορίας στην ρωμαϊκή εποχή. Το πρόβλημα του χρόνου συγγραφής παραμένει άλυτο. Οι πιθανές χρονολογίες είναι δύο: ή το 64 με 69 μ. Χ. ή η τελευταία δεκαετία του 1ου αιώνα (δηλ. 90-95).

Ορισμένες Εκκλησίες στους πρώτους αιώνες, ιδιαίτερα στην Ανατολή, δεν περιελάμβαναν την Αποκάλυψη ανάμεσα στα κανονικά βιβλία της Καινής Διαθήκης. Επί παραδείγματι η Συριακή Εκκλησία δεν την περιέλαβε αρχικά στη γνωστή μετάφραση Πεσσίτα, αλλά αργότερα, τον 6ο αιώνα μ.Χ., στη μετάφραση του Φιλοξένου. Επιπλέον οι Αντιοχειανοί θεολόγοι (Χρυσόστομος, Θεοδώρητος) δεν αποπειράθηκαν να ερμηνεύσουν το βιβλίο αυτό. Οι Κανόνες του Κυρίλλου Ιεροσολύμων (350 μ.Χ.), της Συνόδου της Λαοδικείας (360μ.Χ.) και του Γρηγορίου Ναζιανζηνού (390μ.Χ) δεν την μνημονεύουν. Αντίθετα, την ίδια περίοδο ο Μέγας Αθανάσιος την αναφέρει στην 39η πασχάλεια επιστολή του (367μ.Χ.).

Πρέπει να σημειώσουμε ότι και αργότερα η “Αποκάλυψη” λείπει από ορισμένα ελληνικά χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης μέχρι τον 10ο αιώνα. Η Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος (692μ.Χ.) επικύρωσε δύο κανόνες έναν με το βιβλίο της Αποκάλυψης και έναν χωρίς αυτό. Επίσης δεν την περιέχει και ο κατάλογος του 9ου αιώνα, γνωστός ως “Στιχομετρία Νικηφόρου”.

Μετά από αυτά τα ιστορικά στοιχεία που αναφέραμε, θα αποπειραθούμε να απαντήσουμε στην ουσία του ερωτήματος, γατί ορισμένες εκκλησίες δεν περιέλαβαν στα κανονικά βιβλία της καινής Διαθήκης το θεόπνευστο αυτό βιβλίο.

Κατ’ αρχάς υπήρχε ο φόβος της παρερμηνείας. Συγκεκριμένα τα όσα αναφέρει ο Ιωάννης για την χιλιετή βασιλεία του Μεσσία παρερμηνεύθηκαν, με συνέπεια να οικοδομηθή πάνω σε αυτά τα γραφόμενα η αίρεση του Χιλιασμού. Ένας άλλος λόγος είναι και οι δυσνόητες παραστάσεις, που περιγράφει και “τά εν αυτή βαθέως και μυστηριωδώς ειρημένα” κατά τον άγιο Επιφάνιο. Έτσι, για λόγους ποιμαντικούς, επικράτησε να μην διαβάζονται κατά τις λατρευτικές συνάξεις περικοπές από την “Αποκάλυψη”. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι η όποια επιφυλακτικότητα των κατά τόπους Εκκλησιών δεν οφειλόταν στην αμφισβήτηση της θεοπνευστίας του κειμένου, αλλά εξυπηρετούσε ποιμαντικούς σκοπούς. Πάντως σε δύσκολες περιόδους που πέρασε η χώρα μας, όπως κατά την Τουρκοκρατία, η μελέτη της “Αποκάλυψης” απάλυνε τα βάσανα των υπόδουλων Ελλήνων, αναπτέρωνε τις ελπίδες τους και στερέωνε την πίστη στον Θεό, ο οποίος είναι και ο απόλυτος ρυθμιστής της ιστορίας.

Ακόμη και σήμερα η μελέτη της Αποκαλύψεως, μέσα από Ορθόδοξα κριτήρια και προϋποθέσεις, ενεργεί θεραπευτικά, προετοιμάζει τους ανθρώπους να αντιμετωπίσουν νικηφόρα τις δοκιμασίες, που προέρχονται από τις σατανικές δυνάμεις και τους κατά καιρούς υπηρέτες της.

Κλείνοντας θα ήθελα να εκφράσω μια απορία. Ζώντας σε απρόσωπες κοινωνίες που αποπροσανατολίζουν, δημιουργούν πνευματικό αδιέξοδο θεοποιώντας τον ευδαιμονισμό-ηδονισμό και οδηγούν στην απόγνωση και στην απελπισία, αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο χρησιμοθηρικά, ως ψήφο στις εκλογές, ως ευρώ στην αγορά των υλικών αγαθών και των “πνευματικών” προϊόντων της υποκουλτούρας, ενώ συγχρόνως επιβάλλουν τον θρησκευτικό συγκρητισμό, τί περισσότερο θα κάνη ο Αντίχριστος; Οι πρόδρομοί του έχουν ετοιμάσει κατάλληλα το έδαφος.-

  • Προβολές: 1305

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance