Η Μεγάλη Ελλάδα

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Ένα βασικό σημείο του Ελληνισμού είναι η οικουμενικότητά του, ότι από την αρχή της εμφανίσεώς του επεκτάθηκε σε όλον τον κόσμο. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Μεγάλη Ελλάδα, δηλαδή ο αποικισμός των Ελλήνων στην Κάτω Ιταλία και την Σικελία.

Στο περιοδικό της Παγκοσμίου Αδελφότητος “Για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία” βλέπουμε μερικά συνοπτικά στοιχεία γύρω από το θέμα αυτό.

Από τον 8ο αιώνα π.Χ. έως τον 3ο αι. π.Χ. άρχισε και συνεχίσθηκε ο συστηματικός αποικισμός των Ελλήνων στην Κάτω Ιταλία και την Σικελία. Μέσα σε διακόσια χρόνια δημιουργήθηκαν 120 ελληνικές πόλεις, μάλιστα δε τον 6ο αι. π.Χ. εμφανίσθηκε για πρώτη φορά το όνομα “Μεγάλη Ελλάς”. Την περιοχή αυτή επισκέφθηκαν μεγάλες προσωπικότητες της αρχαίας Ελλάδος, όπως ο Πίνδαρος, ο Πλάτων, ο Αισχύλος, ο Ηρόδοτος, ο Πυθαγόρας κλπ.

Όπως είναι φυσικό, στον χώρο αυτόν διαδόθηκε ο Χριστιανισμός. Αργότερα η περιοχή αυτή προσαρτίσθηκε στο Ανατολικό Τμήμα της Αυτοκρατορίας και μάλιστα η Ρωμανία – Βυζάντιο απέστειλε εκεί στρατιώτες για να προστατεύσουν την περιοχή αυτή από τις βαρβαρικές φυλές που κατέβαιναν από τον Βορρά.

Από τον όγδοο αιώνα, όταν στο Ανατολικό Τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εμφανίσθηκαν οι εικονομαχικές έριδες, πολλοί εικονόφιλοι ήλθαν στην Καλαβρία και την Κάτω Σικελία με αποτέλεσμα να αναπτυχθούν Σκήτες και Μοναστήρια, όπου ζούσαν πολλοί ορθόδοξοι μοναχοί που ακολουθούσαν την ορθόδοξη μοναχική παράδοση.

Από την Καλαβρία πέρασαν πολλοί βαρβαρικοί λαοί, οι οποίοι λεηλάτησαν την περιοχή και κυριάρχησαν σε αυτή. Το 1860 η Καλαβρία ενώθηκε με την Ιταλία, αλλά οι απόγονοι των Ελλήνων ανέβηκαν στα βουνά, κρατώντας τις παραδόσεις τους, την γλώσσα τους και τα ιερά κειμήλια. Έτσι αποτελούν μέχρι σήμερα την ελληνόφωνη μειονότητα που λέγονται Γρεκάνοι και η γλώσσα τους λέγεται γκρεκάνικα, η οποία γλώσσα στην πραγματικότητα ενώνει την αρχαία δωρική της Μεγάλης Ελλάδος με την κοινή των Βυζαντινών.

Το ιταλικό σύνταγμα με το 6ο άρθρο του προστατεύει μαζί με όλες τις άλλες μειονότητες και την ελληνική μειονότητα.

Ενώ, όμως, διατηρούνται σε έναν μικρό αριθμό ανθρώπων οι παραδόσεις και η ελληνική γλώσσα, εν τούτοις όμως χάθηκε η Ορθοδοξία. Αυτό οφείλεται στον εκλατινισμό της περιοχής αυτής. Αφετηρία του εκλατινισμού ήταν το Σύμφωνο του Μέλφι (23-8-1059) μεταξύ του Πάπα και των Νορμαδών, με το οποίο Σύμφωνο υπήχθη η Ορθόδοξη Μεγάλη Ελλάδα στην Ρώμη. Το 1571 ο Επίσκοπος της περιοχής Ιούλιος Σταυριανός, Κύπριος την κατάγωγή, προσχώρησε στον Παπισμό με αποτέλεσμα να καταργηθή και επίσημα η Ορθοδοξία.

Όμως, ύστερα από διάφορες διεργασίες, τον Δεκέμβριο του 1999 η Τοπική Αυτοδιοίκηση της Επαρχίας της Καλαβρίας παραχώρησε την Ιερά Μονή του Οσίου Ιωάννου του Θεριστού, με την έκταση γύρω από αυτήν, στην Μητρόπολη Ιταλίας που ανήκει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Στην Μονή αυτή εγκαταστάθηκαν ορθόδοξοι μοναχοί και άρχισε να αναβιώνη ο ορθόδοξος μοναχισμός και η Ορθοδοξία. Σημαντικό ρόλο στην αναγέννηση αυτή έχει ο αγιορείτης μοναχός π. Κοσμάς, ο οποίος εργάζεται με ζήλο, αφοσίωση και αγάπη στην Ορθοδοξία και στην Ρωμαίϊκη παράδοση.

Η περίπτωση της Μεγάλης Ελλάδος δείχνει καθαρά ότι όταν μια περιοχή χάσει την Ορθόδοξη πίστη, τότε αλλοιώνεται και ο Ελληνισμός. Γιατί πράγματι, όπως έλεγε ο π. Κοσμάς, “ο Ελληνισμός κτυπήθηκε καίρια, όταν η Ρώμη αντικατέστησε το Ορθόδοξο Τυπικό με το λατινικό”.

Θα πρέπη να ενισχυθή ποικιλοτρόπως η προσπάθεια του π. Κοσμά, γιατί η παρουσία του και η δράση του είναι μια μεγάλη προσφορά στην Ορθοδοξία και στην Ρωμηοσύνη και δείχνει ότι ο Ελληνισμός κινείται και πέρα από τον Ελλαδισμό, γιατί σαφώς διακρίνεται για την Οικουμενικότητά του.

  • Προβολές: 1211

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance