Επιστολή στην Παρέμβαση

Σε προηγούμενο τεύχος δημοσιεύσαμε μία επιστολή του Πανοσ. Αρχιμ. π. Αντωνίου Φραγκάκη, Ιεροκήρυκος της Ιεράς Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας, η οποία απευθυνόταν προς τον Πρεσβ. Ιωάννη Διώτη. Η επιστολή δημοσιεύθηκε ως απάντηση σε συκοφαντικό κείμενο του Πρεσβυτέρου που διέσπειρε κατ' αρχάς σε εκατοντάδες η και χιλιάδες επιλεγμένα πρόσωπα στην Ναύπακτο και την Ελλάδα και ήδη κυκλοφόρησε σε βιβλίο, παρ' όλο ότι το περιεχόμενό του απαντήθηκε το πρώτον από τις επιστολές του Σεβασμιωτάτου και ετέρων Κληρικών, ανασκευάσθηκε δε από τον Αρχιμ. Καλλίνικο Γεωργάτο και κατακρίθηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας μας.

Ο Πρεσβύτερος Ι. Διώτης μας απέστειλε με δικαστικό κλητήρα επιστολή-απάντηση στον π. Αντώνιο Φραγκάκη, απαιτώντας την δημοσίευσή της, παρ' όλο που οι ενέργειές του ήδη τον έχουν ξεπεράσει.

Η Εφημερίδα μας απέστειλε επιστολή στον ίδιο, γράφοντας τα εξής:

«Ελάβαμε την από 11-1-2006 εξώδικη επιστολή σας και θα θέλαμε να σας γνωρίσουμε τα κάτωθι.

Προ των Χριστουγέννων αποστείλατε κείμενό σας με τον υβριστικό τίτλο «Τέρατα και σημεία…» και με ακόμη πιο υβριστικό περιεχόμενο εναντίον του Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Ιεροθέου σε εκατοντάδες και ενδεχομένως σε χιλιάδες παραλήπτες, όπως ο ίδιος γράφετε στο τέλος του κειμένου, αλλά και το κυκλοφορήσατε ευρύτατα και εντός της πόλεως και περιφερείας της Ναυπάκτου, πέρα των παραληπτών που εσείς σημειώνατε, ακόμη δε και σε δημοσιογράφους. Και αυτό, ενώ γνωρίζατε ότι επρόκειτο σύντομα να κριθή η υπόθεση στο Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο και άρα δεν υπήρχε λόγος για τέτοια δημοσίευση. Μπορούσατε να το αποστείλετε στο Συνοδικό Δικαστήριο και ας αναμένατε να δημοσιεύσετε τις αποφάσεις του Δικαστηρίου, ως εκδήλωση σεβασμού προς την Εκκλησιαστική Δικαιοσύνη και τους Συνοδικούς Αρχιερείς Δικαστές.

Από την Ιερά Μητρόπολη θα μπορούσε να συνταχθή ένα κείμενο-απάντηση που να απευθυνόταν προς τους ιδίους παραλήπτες για να τους ενημερώση για τα γραφόμενά σας, τα οποία, όσα αναφέρονται σε γεγονότα και όχι σε ύβρεις, ανατρέπονται στο σύνολό τους. Και αυτό επειδή τα περισσότερα από τα θέματα που θίγετε περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο που εκρίθη από το Πρωτοβάθμιο Συνοδικό Δικαστήριο και κρίνεται αυτόν τον καιρό και από το Δευτεροβάθμιο Συνοδικό Δικαστήριο, και αναμένουμε την κρίση του, και επειδή υπάρχουν και νέα στοιχεία που περιήλθαν στα χέρια μας. Για παράδειγμα θα θέλαμε να αναφέρουμε την από 12-12-2005 χειρόγραφη απάντηση του Αρχιμ. Αρσενίου Κομπούγια για τα όσα γράφετε για τον ίδιο.

Αντί όμως άλλης απαντήσεως και επειδή δεν θα θέλαμε να προβούμε σε εν είδει προκηρύξεως διανομή κάποιας επιστολής, προτιμήθηκε από την σύνταξη της Εφημερίδος να δημοσιευθή στην «Εκκλησιαστική Παρέμβαση» η επιστολή του Αρχιμ. π. Αντωνίου Φραγκάκη, που απαντά στην ουσία των θιγομένων από σας θεμάτων, δοθέντος ότι η Εφημερίδα μας αποστέλλεται σχεδόν στους ιδίους παραλήπτες στους οποίους και εσείς κοινοποιήσατε το κείμενό σας, δηλαδή στους Μητροπολίτες, τις Ιερές Μονές, τους Κληρικούς και τους λαϊκούς της Ιεράς Μητροπόλεως, κλπ.

Με άλλα λόγια, η δημοσίευση της επιστολής του Αρχιμ. π. Αντωνίου Φραγκάκη αποτελεί απάντηση στην ουσία των επιστολών σας.

Εν πάση περιπτώσει, εάν επιμένετε να δημοσιευθή στην «Εκκλησιαστική Παρέμβαση» μια ειδική απαντητική επιστολή σας, θα την δημοσιεύσουμε -αν και η εφημερίδα της Μητροπόλεώς μας δεν προσφέρεται για αντιπαραθέσεις- αλλά θα πρέπη να αποτελήται από χίλιες (1.000) περίπου λέξεις. Θα πρέπη, λοιπόν, να μας αποστείλετε μια επιστολή μικροτέρας εκτάσεως, διότι υπάρχει πρόβλημα χώρου για την Εφημερίδα μας, η οποία να απαντά στην επιστολή του π. Αντωνίου. Ύβρεις δεν δικαιούται να καταχωρήση η Εφημερίδα μας.

Μετά αδελφικών ευχών

Ο Διευθυντής

Πρωτοπρ. π. Αθανάσιος Λαουρδέκης».

Ο Πρεσβ. Ι. Διώτης επέμενε στο να απαιτή την δημοσίευση της επιστολής του, κατά τι πιο μικρής, παρ' όλο που όπως είπαμε οι ενέργειές του τον είχαν ξεπεράσει, δηλαδή εξέδωσε ήδη το απαράδεκτο κείμενό του σε βιβλίο που το απέστειλε παντού, ενώ η Ιερά Σύνοδος τον είχε κατακρίνει και του είχε συστήσει να ανακαλέση.

Δημοσιεύουμε, λοιπόν, τα βασικά σημεία της επιστολής του, τηρώντας τις απαραίτητες προϋποθέσεις, δηλ. δίχως τα σημεία που το λεξιλόγιό τους δεν είναι δημοσιεύσιμο σε Εκκλησιαστικό έντυπο, ή στρέφονται εναντίον τρίτων.

*

Επιστολή του π. Ιωάννη Διώτη προς τον π. Αντώνιο Φραγκάκη (βλ. τεύχος 116)

«Εις το φύλλον του Δεκεμβρίου 2005 της «Εκκλησιαστικής Παρέμβασης» εδημοσιεύσατε μίαν επιστολήν προς εμέ ενός Αρχιμανδρίτου Αντωνίου Φραγκάκη…

1) Καθ’ όλην την διάρκειαν της εννεαμήνου εκρηκτικής επιστολιμαίας αντιπαραθέσεώς μου…, δεν ηδυνήθητε να συντάξητε δια το περιοδικόν σας μίαν απάντησιν προς εμέ και δι’ αυτό εχρησιμοποιήσατε έτοιμον απαντητικόν υλικόν και με εξάμηνον καθυστέρησιν από την ετοιμασίαν του.

2) Η επιστολή αυτή απεστάλη προς εμέ προ εξ (6) μηνών περίπου. Ούτε χρόνον είχον διαθέσιμον, αλλά και μάταιον ήτο να απαντήσω αμέσως εις ένα λιβελλογράφον, δυστυχώς, ιερομόναχον. Δεν είχον δε αποκλείσει το ενδεχόμενον, δοθείσης χρονικής ευκαιρίας, να απαντήσω εις αυτόν προς σωφρονισμόν του…

3) Αδικαιολογήτως, προσεφέρατε σεις την στέγην αυτήν. Αδικαιολογήτως, ουχί όμως και ανεξηγήτως. Η εξήγησις είναι ότι εδημοσιεύσατε αυτό το προϊόν μίας συγκεχυμένης και τεταραγμένης γραφίδος, μετά την συγγραφήν και κυκλοφορίαν του εξ εξήκοντα (60) σελίδων κειμένου μου υπό τον τίτλον «ΤΕΡΑΤΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΑ»… Εις αυτό το κείμενον αναφέρεται η εισαγωγή σας και συνδυάζετε την δημοσίευσιν της επιστολής με το «ο π. Ιωάννης, δυστυχώς, περιέπεσε σε πολλά σφάλματα». Δια να ελεγχθούν λοιπόν και να αποκαλυφθούν τα «πολλά σφάλματά» μου, επειδή σεις δεν είχατε την σχετικήν αποδεικτικήν των σφαλμάτων μου επιχειρηματολογίαν, εχρησιμοποιήσατε ξένον κείμενον δυσφημιστικόν, υβριστικόν και συκοφαντικόν εναντίον μου.

4) Η επιστολή όμως αυτή… εγράφη την 25ην Ιουνίου 2005, ως γράφετε και σεις εις το εισαγωγικόν σημείωμά σας, και το ιδικόν μου, ως άνω, εκτενές κείμενον φέρει χρονολογίαν 10 Δεκεμβρίου 2005. Κατά ποίαν λογικήν και δημοσιογραφικήν πρακτικήν, ο επιστολογράφος ούτος ηδύνατο να κρίνη κείμενόν μου, το οποίον εγράφη εξ (6) μήνας αργότερον; Αντελήφθητε τι επράξατε; Τοιούτον προηγούμενον δεν υφίσταται. Τοιούτον πάθημα είναι άγνωστον εις τα δημοσιογραφικά χρονικά.

5) Η επιστολή, την οποίαν εδημοσιεύσατε… αναφέρεται, ρητώς, εις εν μόνον κείμενόν μου, εις την «ΑΝΟΙΚΤΗΝ ΑΝΤΑΠΑΝΤΗΣΙΝ» μου … (30-5-2005). Τούτο πληροφορεί ο ίδιος ο συντάκτης της επιστολής αυτής.

Το παρεμβατικόν αυτό κείμενον εις τον διάλογον μεταξύ του Μητροπολίτου και εμού, το οποίον εδημοσιοποιήσατε, ουδέν ουσιαστικόν προσφέρει. Εις ουδέν συγκεκριμένον σημείον του κειμένου μου αναφέρεται. Εξ άλλου, και ο επιστολογράφος ομολογεί, με παραπαίουσαν και ακατανόητον δικαιολογίαν, ότι δεν εισέρχεται εις την ουσίαν του κειμένου μου. Η πραγματικότης είναι ότι δεν ηδύνατο να αντικρούση το κείμενόν μου. Δεν διέθετεν ανατρεπτικά αποδεικτικά στοιχεία…

6) Πολύ δε περισσότερον δεν έχει ουδεμίαν σχέσιν (απολύτως ουδεμίαν) η επιστολή αυτή με το κείμενόν μου «ΤΕΡΑΤΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΑ…», τό οποίον, επαναλαμβάνω, εγράφη εξ (6) μήνας αργότερον και εις την ουσίαν του οποίου, ως παραδόξως γράφετε εις ιδιαιτέραν προς εμέ επιστολήν σας, απαντά η επιστολή την οποίαν εδημοσιεύσατε. Απορώ, συγκλονίζομαι και εξίσταμαι. Ανεγνώσατε το κείμενόν μου και έχετε βρη, έστω και εν σημείον του κειμένου μου, εις το οποίον απαντά η επιστολή αυτή;

Ερωτώ και πάλιν• το περιεχόμενον της εναντίον μου επιστολής, την οποίαν εδημοσιεύσατε, ποίαν σχέσιν έχει με την προσπάθειαν διαψεύσεως των όσων έγραψα; Διαψεύδει κάτι; Τροποποιεί κάτι; Όχι. Απολύτως όχι. Τότε ποίος ο σκοπός της δημοσιεύσεώς σας αυτής; …

7) Αντί λοιπόν να αντιμετωπίσητε τα υπ’ εμού γραφέντα με πειστικήν επιχειρηματολογίαν, επελέξατε ως απάντησίν σας προς εμέ το κείμενον, το οποίον ουδαμώς έχει απαντητικόν χαρακτήρα, αλλά από την αρχήν έως το τέλος του αποτελεί ένα αοριστολογικόν,… λίβελλον εναντίον μου. …

9) Επαναλαμβάνω, συνεχώς, ότι όσα έγραψα περί του Σεβ. Μητροπολίτου… προκληθείς υπ’ αυτού, είναι όλα αληθή και στηρίζονται, κυρίως, εις γραπτά κείμενά του. Ουδείς με διέψευσεν. Με την ενέργειάν σας να δημοσιεύσητε το κρινόμενον δυσφημιστικόν κείμενον εναντίον μου, ως απάντησίν σας εις όσα έγραψα, άνευ ουδενός διαψευστικού στοιχείου και επιχειρήματος, με εδικαιώσατε πλήρως... Σεις, δια του τρόπου αυτού, ομολογείτε ότι δεν υπάρχει αντίλογος εις όσα έγραψα... Το στερούμενον πάσης αποδεικτικής αξίας δημοσίευμά σας …

10) Με το δημοσίευμά σας αυτό ενημερώνετε τους αναγνώστας σας και πληροφορείτε αυτούς ότι είναι «σοφιστική και παραπλανητική η επιχειρηματολογία» μου.

…Σας διαψεύδω, κατηγορηματικώς, ότι εις τα κείμενά μου εχρησιμοποίησα «σοφιστική και παραπλανητική επιχειρηματολογία». Έχετε την ευθύνην της αποδείξεως αυτού του ισχυρισμού, τον οποίον υιοθετήσατε και εδημοσιεύσατε. Διατί αοριστολογείτε και δεν παρουσιάζετε, ούτε ως δείγμα, μίαν περίπτωσιν της τοιαύτης επιχειρηματολογίας μου; Η αλήθεια είναι ότι δεν εύρετε ούτε μίαν….

11) Προβάλλετε και επτά (7) πρόσωπα, τα οποία έχουν επαινέσει τον Μητροπολίτην. Διατί δεν λαμβάνετε υπ’ όψιν σας τους θερμούς επαίνους υπέρ του Ηγουμένου π. Σπυρίδωνος Λογοθέτου πλήθους κορυφαίων εκπροσώπων του Μοναχισμού, του Νομάρχου Αιτωλοακαρνανίας και των άλλων πολιτικών και δημοτικών αρχόντων, ως περιέχονται εις το προαναφερθέν κείμενόν μου; Επίσης, υπέρ του Ηγουμένου έχουν εκφρασθή, εγκαρδίως, Πατριάρχαι, Μητροπολίται, πανεπιστημιακοί Καθηγηταί και πολλοί άλλοι εκπρόσωποι των Γραμμάτων και της Επιστήμης. Αι υπέρ εμού κορυφαίαι τιμητικαί διακρίσεις της Εκκλησίας και πολλών άλλων παραγόντων δεν έχουν αξίαν;

12) … Ιδού τι γράφει ο επιστολογράφος σχετικώς• «Θα ήθελα να καταθέσω την εμπειρίαν μου …». Σας πληροφορώ ότι εκατοντάδας τοιούτων επιστολών δύναμαι να προμηθευθώ …

13) Αναγράφεται εις την εισαγωγήν προ της δημοσιευθείσης επιστολής ότι «κατά δήλωσίν μου είμαι δημοσιογράφος». Ουδέποτε και ουδαμού έδωσα δικαίωμα τοιαύτης αμφισβητήσεως… Σας πληροφορώ ότι έχω κρατικόν πτυχίον δημοσιογραφίας. Είμαι δε και μέλος Δημοσιογραφικής Ενώσεως, ως επιβεβαιούται τούτο υπό του φωτοαντιγράφου της δημοσιογραφικής ταυτότητός μου, το οποίον λαμβάνετε.

14) Τέλος, με τοποθετείτε «στο προθύριδο της αιωνιότητας». Δεν ανέμενον την … υπόδειξιν … του επιστολογράφου δια να έχω τοιαύτην συναίσθησιν εις τα 75 έτη της ηλικίας μου. Εκ νεότητός μου διέρχομαι τον βίον μου με «την μνήμην του θανάτου», όπως διδάσκουν οι άγιοι Πατέρες. Και αύθις πληροφορώ… ότι έχω ήρεμον την συνείδησίν μου….

Απορώ πως σεις επετύχατε να ευρίσκεσθε μακράν από το «προθύριδο της αιωνιότητος»; Πόθεν και κατά ποίον τρόπον εξησφαλίσατε συμβόλαιον μακροβιότητος; Ο λόγος του Κυρίου «Γρηγορείτε ουν, ότι ουκ οίδατε την ημέραν ουδέ την ώραν εν η ο Υιός του ανθρώπου έρχεται» (Ματθ. κε 13) δεν λέγει τίποτε δια … τον επιστολογράφον; …

Εν Αθήναις τη 11η Ιανουρίου 2006-02-18

Με αδελφικήν εν Χριστώ αγάπην

Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Κ. Διώτης

Με την επιφύλαξιν παντός κανονικού και νομίμου δικαιώματός μου, αρμόδιος δικαστικός επιμελητής παραγγέλλεται να επιδώση νομίμως την παρούσαν όπου απευθύνεται προς γνώσιν και δια τας κανονικάς και νομίμους συνεπείας, αντιγράφων αυτήν ολόκληρον εις την έκθεσιν επιδόσεώς της.

Ο παραγγέλλων».

Σχόλια:

Όταν κάποιος εισέρχεται σε έναν άγνωστο χώρο, έχει –οφείλει να έχη– μια συστολή και μια διστακτικότητα, τουλάχιστον μέχρι να μάθη αυτά που κατά φυσική αιτία αγνοεί. Οι συνετοί, βεβαίως, διαθέτουν την συστολή αυτή σ' όλην τους την ζωή.

Ο μετ' «αδελφικής αγάπης» εξωδίκως «παραγγέλλων» εισήλθε όψιμα και για δικούς του λόγους στο εκκλησιολογικό πρόβλημα που υφίσταται στην Μητρόπολή μας. Γι' αυτό και δεν δικαιολογείται η εριστικότητά του περί θεμάτων που κατά τα άλλα έχουν πολυσυζητηθή στην Τοπική μας Εκκλησία, έχουν κριθή από την Ιερά Σύνοδο και την Εκκλησιαστική Δικαιοσύνη και θεωρούνται αυτονόητα.

Σχετικά με τον ισχυρισμό του π. Ι. Διώτη ότι προκλήθηκε στο να επιτεθή, αντί άλλου σχολιασμού σημειώνουμε επιγραμματικά το ιστορικό της επεμβάσεώς του:

–Την 5η Απριλίου 2005 και εν όψει της πρώτης Συνεδριάσεως του Πρωτοβαθμίου Συνοδικού Δικαστηρίου για την υπόθεση του Ιερομ. Σπυρίδωνος Λογοθέτη, ο Πρεσβ. Ι. Διώτης μοίρασε στους Συνοδικούς Αρχιερείς και τους Αρχιερείς – Δικαστές κείμενό του με ημερομηνία 3-4-2005, με το οποίο προσπάθησε να επέμβη εξωθεσμικά στην Δίκη εξισώνοντας τον Μητροπολίτη με τον υπόδικο και αμετανόητο Ιερομόναχο. Δεν είχε ζητήσει ποτέ ενημέρωση από την Ιερά Μητρόπολη για το θέμα αυτό, αν και είναι δημοσιογράφος.

–Αφού μοίρασε το κείμενό του στους Αρχιερείς, λίγο πριν την Συνεδρίαση το απέστειλε με τηλεομοιότυπο στον Μητροπολίτη μας. Κατά τα άλλα το αυτοχαρακτήριζε «ειρηνοποιό» και διαμεσολαβητικό. Έτσι, όμως, αποδείχθηκε ότι δεν τον ενδιέφερε η μεσολάβηση στον Μητροπολίτη μας, αλλά ο επηρεασμός των Δικαστών και η δημιουργία εντυπώσεων.

–Ο Μητροπολίτης μας κατόπιν τούτων αναγκάσθηκε να απαντήση με την από 7-4-2005 επιστολή του και έτσι άρχισε η αλληλογραφία, που κατέληξε στα «Τέρατα…» του π. Ι. Διώτη. Αυτά, για τον ισχυρισμό του Πρεσβυτέρου ότι «προκλήθηκε» για να επιτεθή.

Όσον αφορά τον ισχυρισμό του ότι δήθεν η Εφημερίδα μας δεν είχε στοιχεία να τον αντικρούση, πρέπει να σημειώσουμε ότι:

Η Εφημερίδα μας δεν θεώρησε ποτέ σκόπιμο να σχολιάση τα γραφόμενα του π. Ι. Διώτη, γιατί απλούστατα, όπως αναφέραμε και στο προηγούμενο μας σχόλιο, τα θέματα που έθιγε ήταν πολυαπαντημένα, ήταν υλικό της Δικογραφίας και κρίνονταν ήδη από το Συνοδικό Δικαστήριο. Η απάντηση στις επιστολές του δίδονται από τις ίδιες τις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου που η Εφημερίδας μας έχει δημοσιεύσει. Ο π. Αντώνιος, γνωρίζοντας την πραγματικότητα αυτή, αρκέσθηκε στον σχολιασμό της νοοτροπίας των παρεμβάσεων του π. Ι. Διώτη. Ακόμη απάντηση δίνει ο ίδιος στον εαυτόν του με το ήθος και το ύφος της έκφρασης του.

Ωστόσο, για τα τυχόν «νέα» θέματα που θίγει, παραπέμπουμε στο εκ 330 σελίδων βιβλίο του Αρχιμ. Καλλινίκου Γεωργάτου με τίτλο «Πόθεν τα τέρατα και σημεία; Απάντηση στον π. Ιωάννη Διώτη» που ήδη κυκλοφόρησε εις έλεγχό του. Στο βιβλίο αυτό περιλαμβάνονται απαντήσεις που λάμβανε όλον αυτόν τον καιρό ο π. Ι. Διώτης από τον Μητροπολίτη μας και από διαφόρους Κληρικούς, η Ανασκευή των θέσεών του –θέσεων της Μονής– και, βεβαίως, η απάντηση της Ιεράς Συνόδου (βλ. σελ. 6 του παρόντος καθώς και τα περιεχόμενα του βιβλίου, σελ. 10).

Τα κείμενα αυτά ανατρέπουν και τον ισχυρισμό του π. Ι. Διώτη ότι όσα έγραφε είναι αληθή και ότι δεν τον διέψευσε κανείς (!).

Η απάντηση του π. Αντωνίου Φραγκάκη, ενός καλού κληρικού με εκλησιαστικό φρόνημα και αγάπη για την εκκλησία και τον μοναχισμό, στην ως άνω επιστολή του Πρεσβυτέρου περιλαμβάνεται στο βιβλίο αυτό. Γεύση του λόγου του π. Αντωνίου μπορούν να λάβουν οι αναγνώστες στο τεύχος 116 της Ε.Π..

  • Προβολές: 1554

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἱστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance