Ποιμαντορικὴ Ἐγκύκλιος Χριστουγέννων 1999

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Λαμπρή και ευφρόσυνη η εορτή και πανήγυρη σήμερα. Με ψαλμούς και ύμνους και ωδές πνευματικές, αλλά και αισθήματα ευγνωμοσύνης και δοξολογίας εορτάσαμε την Γέννηση του Υιού και Λόγου του Θεού, αλλά και την θέωση του ανθρώπου. Ευφραίνονται οι ουρανοί και αγαλλιάται η γη “διά τον επουράνιον, είτα επίγειον”, όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, δηλαδή για τον Χριστό που ήταν επουράνιος, ο οποίος για την δική μας σωτηρία έγινε επίγειος, χωρίς να εγκαταλείψη τα επουράνια. Αισθανόμαστε πνευματική χαρά για την επιδημία του Θεού στην ζωή μας, και την δική μας ενδημία και επάνοδο στα θεία, τα επουράνια, όπως λέγει και πάλιν ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: “επιδημία Θεού προς ανθρώπους, ίνα Θεόν ενδημήσωμεν ή επανέλθωμεν”. Διότι η εορτή της Γεννήσεως του Χριστού έχει τους δύο αυτούς πόλους, ήτοι την έλευση του Χριστού στα ημέτερα και την άνοδο την δική μας στα θεία. “Δεί γαρ με παθείν την καλήν αντιστροφήν”.

Η σημερινή εορτή των Χριστουγέννων προσλαμβάνει ιδιαίτερη σημασία, επειδή καθορίστηκε παγκοσμίως να εορτάζωνται τα δύο χιλιάδες χρόνια από την Γέννηση του Χριστού, και αυτό γίνεται με την είσοδό μας στο έτος 2.000 που είναι το τελευταίο έτος του εικοστού αιώνος. Έτσι έχουμε ιστορία δύο χιλιάδων ετών από τότε που ενηνθρώπησε ο Χριστός, και βεβαίως ως Χριστιανοί έχουμε την δυνατότητα να κάνουμε τον απολογισμό μας, κατά πόσον αφήσαμε την μεγάλη αυτή δωρεά να μεταμορφώση την ζωή μας και να ανακαινίση τον κόσμο. Διότι η ενανθρώπηση του Χριστού δεν είναι μια, ας μου επιτραπή η φράση, ιδιωτική υπόθεση του Θεού, δεν είναι ένα έργο το οποίο δήθεν ήταν αναγκαίο για την Θεότητα, αλλά έγινε για να σώση, να αναπλάση την πεπτωκυία ανθρώπινη φύση. Γι’ αυτό και τίθεται αδυσώπητο το ερώτημα: Οι Χριστιανοί γεύθηκαν τους καρπούς της ενανθρωπήσεως του Χριστού;

Το γεγονός πάντως είναι ότι η ενανθρώπηση του Χριστού άλλαξε τον ρού της ιστορίας, δημιούργησε νέα κατάσταση, ανέτρεψε τον παλαιό κόσμο, τον κόσμο της πλάνης και έδωσε στον άνθρωπο νέα προοπτική. Φυσικά, όταν κάνουμε λόγο για ανακαίνιση του κόσμου, δεν εννοούμε ότι αυτό έγινε απλώς με την Γέννησή Του, αλλά και με όλους τους σταθμούς της θείας Οικονομίας, τον Σταυρό και την Ταφή, την Ανάσταση, την Ανάληψη, και την έλευση του Παναγίου Πνεύματος. Όλα αυτά τα γεγονότα είναι ενωμένα. Με την Γέννησή Του ο Χριστός προσέλαβε την ανθρώπινη φύση και την θέωσε, αλλά με τον Σταυρό, τον θάνατο και την Ανάστασή Του νίκησε τον θάνατο πάνω στην δική του ανθρώπινη φύση. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την ιστορία και τον χρόνο στην προ του Χριστού και την μετά τον Χριστόν περίοδο. Προ Χριστού η ανθρώπινη φύση ήταν πεπτωκυία και θνητή, μετά Χριστόν είναι θεωμένη και αθάνατη.

Αυτό έχει μεγάλες και συνταρακτικές συνέπειες. Πρό Χριστού οι άνθρωποι ανήκαν σε μια θρησκεία με ωραίες τελετές και προσδοκίες, ενώ μετά Χριστόν δίνεται η δυνατότητα να ανήκουν σε Εκκλησία, που είναι το Σώμα του Χριστού. Προ Χριστού ο πολιτισμός ήταν ανθρωποκεντρικός, ενώ μετά Χριστόν ο πολιτισμός γίνεται Θεανθρωποκεντρικός. Πρό Χριστού επικρατούσε η δουλεία του ανθρώπου στα κτίσματα και σε άλλους ανθρώπους, ενώ μετά Χριστόν κυριαρχεί η ελευθερία του πνεύματος, η απελευθέρωση εν Χριστώ. Δισεκατομμύρια άνθρωποι μετά Χριστόν έζησαν έναν νέο τρόπο ζωής και πολιτείας και έδωσαν την μαρτυρία της νέας ζωής που έφερε στον κόσμο ο Χριστός. Σε κάθε εορτή των Χριστουγέννων πανηγυρίζουμε αυτό το μεγάλο γεγονός, ιδιαιτέρως όμως το κάνουμε σήμερα που οι Χριστιανοί εορτάζουν τα 2.000 χρόνια από την Γέννηση του Χριστού.

Βέβαια, τα πανηγύρια αυτά για να έχουν ουσιαστικό περιεχόμενο πρέπει να γίνωνται μέσα σε ατμόσφαιρα αυτοκριτικής από μάς, τους συγχρόνους Χριστιανούς. Και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να σκεφθούμε δημιουργικά κατά πόσον εμείς, οι σύγχρονοι Χριστιανοί, γευόμαστε αυτούς τους σκοπούς της ενανθρωπήσεως του Χριστού, κατά πόσον η ζωή και η πολιτεία μας εμποτίστηκε από αυτό το μεγάλο ρεύμα της θεώσεως που πέρασε, με την Γέννηση του Χριστού, στην ανθρωπότητα. Και, βεβαίως, πρέπει να ρωτήσουμε κατά πόσον οι πόλεμοι και οι διαμάχες μεταξύ των χριστιανικών Κρατών και οι επιθετικές διαθέσεις προερχόμενες από Χριστιανούς, οι κοινωνικές αδικίες και οι ακαταστασίες στον κόσμο μας, η ανασφάλεια και η απογοήτευση που παρατηρούνται και στους Χριστιανούς, οι αμαρτίες και οι αποστασίες από την ορθόδοξη πίστη, αν όλα αυτά συμβιβάζονται με το αληθινό πνεύμα που έφερε ο Χριστός στον κόσμο με την ενανθρώπησή Του.

Μέσα στα πλαίσια αυτά πρέπει να γίνη ο εορτασμός των Χριστουγέννων, και μάλιστα τώρα που εισερχόμαστε στα 2.000 χρόνια από την Γέννηση του Χριστού. Γιατί διαφορετικά οι εορταστικές εκδηλώσεις θα είναι κοσμικές. Και βεβαίως εδώ είναι επίκαιρος ο λόγος του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου: “εορτάσωμεν μη πανηγυρικώς, αλλά θεϊκώς· μη κοσμικώς, αλλά υπερκοσμίως· μη τα ημέτερα, αλλά τα του ημετέρου, μάλλον δε τα του Δεσπότου· μη τα της ασθενείας, αλλά τα της ιατρείας· μη τα της πλάσεως, αλλά τα της αναπλάσεως”.

Με αυτές τις εόρτιες σκέψεις, οι οποίες είναι απαύγασμα της συμμετοχής μας στο πανηγύρι της θείας Ευχαριστίας, το οποίο είναι μυστήριο της κενώσεως και της αναστάσεως, ιδιαιτέρως αυτήν την ημέρα των Χριστουγέννων, ας ευχηθούμε να τρεφόμαστε όλοι μας διαρκώς από την ακένωτη πηγή του πλούτου της χρηστότητος του Κυρίου, όπως εκδηλώθηκε με την εναθρώπησή Του, και να πλημμυρίζη ολόκληρη η ζωή μας, προσωπική, οικογενειακή, από τον ωκεανό της ζωής του Χριστού.

Με πατρικές ευχές και ευλογίες

† Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ

Ετικέτες: ΕΓΚΥΚΛΙΟΙ

  • Προβολές: 1531

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance